Δευτέρα, 21 Νοεμβρίου 2011

προορισμός

 το γαλάζιο ατενίζοντας πέλαγος
και τον καπνό ενός πλοίου
  κείνου του ίδιου καραβιού ΄...
που μια βραδιά τον πήρε

κι ήταν πάλι η μέρα νωτισμένη,
κι ήταν τα χέρια ανήσυχα , διστατικά,

και η καρδιά ασταμάτητα  και απαιτητικά
.... να εκλιπαρεί

Φόρεσε το λευκό το ρούχο
το  ματωμένο  στης καρδιάς το μέρος 
κι άρχισε να πετά πάνω από
τα σαράντα κύμματα τα μαγικά 
 
τους  κήπους της Εδέμ τους κρεμμαστούς
στο μουράγιο,κοντοστάθηκε
στο ξωκκλήσι,   κερί άναψε ένα
και είδε μες στο φως του
 όλα τα  όνειρα, τα ναυαγισμένα
και τις φωνές των πνιγμένων κι άκουσε ,
μέσα σε φλόγες και ουρλιαχτά,
τη γη να γυρνάει είδε κάπου εκεί

το χρόνο να φεύγει είδε πλημυρρισμένος
σ' αλμυρά της ποτάμια μέσα
 στο μαξιλάρι  βουτηγμένος
.

2 σχόλια:

Γιάννης Ζαζάνης είπε...

Είναι η θλίψης της θάλασσας η θάλασσα,η θάλασσα καθώς κύματα φουσκώνουν του βοριά...
θύμησες κολυμπώντας σε αναμνήσεις…

Θαλασσινή είπε...

είναι η ηχώ των θρήνων, η μυρωδιά των αρωμάτων τα σημάδια των στιγμών, του ίχνους στην άμμο απ΄το ταξίδι της ζωής μου.