Μάνος Κατράκης - Σε ακούω (θανατε) που έρχεσαι

Το ταξίδι

Σαλπάροντας για το όνειρο.
πώς θα μπορόυσε ένας τέτοιος καλλιτέχνης να έχει ένα θάνατο κοινό και θλιβερό πολύ....
δεν θα του ταίριαζε......έφυγε κοντά στην θάλασσα με την οποία είχε δυνατή σχέση
σε μια περιοχή σαν κι αυτές που κινηματογραφούσε ....

Με την πρώτη σταγόνα της βροχής



Εγώ κ' εσύ - πολύ μακριά μέσα στη νύχτα -
Σκοτεινοί είμαστε σα δυο παράθυρα της πυκνής βροχής

Άφησε να κοιτάξω Γιώργος Θέμελης

Με την πρώτη σταγόνα της βροχής σκοτώθηκε το καλοκαίρι
Μουσκέψανε τα λόγια που είχανε γεννήσει αστροφεγγιές
Όλα τα λόγια που είχανε μοναδικό τους προορισμόν Εσένα!

Πριν απ’ τα μάτια μου ήσουν φως
Πριν απ’ τον Έρωτα έρωτας
Κι όταν σε πήρε το φιλί
Γυναίκα

Κατά πού θ’ απλώσουμε τα χέρια μας
τώρα που δε μας λογαριάζει πια ο καιρός
Κατά πού θ’ αφήσουμε τα μάτια μας
τώρα που οι μακρυνές γραμμές ναυάγησαν στα σύννεφα

Κι είμαστε μόνοι ολομόναχοι
τριγυρισμένοι απ’ τις νεκρές εικόνες σου.

Πριν απ’ τα μάτια μου ήσουν φως
Πριν απ’ τον Έρωτα έρωτας
Κι όταν σε πήρε το φιλί
Γυναίκα

Ελύτης Οδυσσέας

κομματάκι ...Ζωή ....μας

ένα κύβο ξύλινο είχαμε,που άνοιγε και μέσα του είχε άλλα μικρά κυβάκια, που όλα μαζί συμπληρωναν την έννοια του κυβικού μέτρου.

Κάποια μέρα το ένα κυβάκι χάθηκε δεν ξέρω πώς και γιατί... ήταν εκείνο το ζιζάνιο , ο πλακατζής ..... ....πάει το μάθημα της γεωμετρίας κι έκτοτε το κυβικό μέτρο έπαψε να είναι το ίδιο , άλλαξε όνομα. το είπαμε "χαρά" χαρά που έρχεται και χαρά που φεύγει

Μια Δευτέρα ξαναφάνηκε έτσι όπως εξαφανίστηκε κι αυτό συνεχιζόταν χρόνια....

  κάθε που το κυβάκι χάνονταν έπεφτε σιωπή ....

όταν εμφανιζόταν, αχόρταγα ρουφούσαμε τις γνώσεις

  έτσι γινόταν και με το πάζλ της τάξης μας ,έμπαινε στην τάξη σαν σίφουνας ,άρπαζε ένα κομματάκι και η εικόνα δεν τελειώνε ποτέ.....

κάποιες φορές το βρίσκαμε και λαίμαργα ορμούσαμε πάνω στην εικόνα

  να την τελειώσουμε, να την θαυμάσουμε, να την ευχαριστηθούμε ...

κι έτσι τον είπαμε "βοριά αντάρτη"

κείνο το μικρό πειραχτήρι

  που είχε βρει τον τρόπο να μας αναστατώνει τη μέρα ,

με τα καμωματά του

μα το  λατρεύαμε όλοι μικροί μεγάλοι

http://best-christmas-online.com/christmas-art-1/

γιατί συμπλήρωνε μοναδικά τον κόσμο μας,

  γιατί έβαζε πάντα τον ήλιο στη μέρα,

  το άστρο των Χριστουγέννων στο δέντρο,

  το χαμόγελο στη ζωή μας τη χαρά στην ψυχή μας .

Υ/Γ ίσως η συνοδευτικιή φωτογραφία να μοιάζει παράταιρη  μα ....

Μενέλαος Λουνέμης

 22 Ιανουαρίου 1977
Τὸ παραμύθι ἑνὸς ραγισμένου ἔρωτα

Μιὰ φορὰ κι ἕνα καιρό,
ἦταν ἕνα γραμμόφωνο.
Ἕνα ὁλομόναχο γραμμόφωνο.
Μὰ μπορεῖ καὶ νὰ μὴν ἤτανε γραμμόφωνο
καὶ νά ῾ταν μόνο ἕνα τραγούδι,
ποὺ ζητοῦσε ἕνα γραμμόφωνο,
γιὰ νὰ πεῖ τὸ καημό του.

Μιὰ φορὰ κι ἕνα καιρό,
ἦταν ἕνας Ερωτας.
Ἕνας ὁλομόναχος Ἔρωτας
ποὺ γύριζε μὲ μία πλάκα στὴ μασχάλη,
γιὰ νὰ βρεῖ ἕνα γραμμόφωνο
γιὰ νὰ πει τὸ καημό του.

«Ἔρωτα μὴ σὲ πλάνεψαν ἄλλων ματιῶν μεθύσια
καὶ μέσ᾿ τὰ κυπαρίσια περνᾷς μὲ μι᾿ ἄλλη νιά;
Ἔρωτ᾿ ἀδικοθάνατε,
Ἔρωτα χρυσομάλλη,
ἂν σ᾿ εἶδαν μὲ μιὰν ἄλλη,
ἦταν ἡ Λησμονιά».

Μιὰ φορὰ κι ἕνα καιρό,
δὲν ἦταν ἕνας ἔρωτας,
δὲν ἦταν ἕνας πόνος.
Ἦταν μισὸς ἔρωτας
 -μισὸς πόνος-
καὶ μιὰ μισὴ πλάκα,
πού ῾λεγε τὸ μισό της σκοπό:

«Ἔρωτα μὴ σὲ...
Ἔρωτα μὴ σὲ...
ἔρωτα μισέ...
ἔρωτα μισέ...»

Θέ μου!
Μὰ δὲ βρίσκεται ἕνα χέρι!
Ἕνα πονετικὸ χέρι,
γιὰ ν᾿ ἀνασηκώσει τὴ βελόνα
καὶ ν᾿ ἀκουστεῖ ξανά,
ὁλόκληρος ὁ Ἔρωτας,
ὁλόκληρο τὸ τραγούδι:

«Ἔρωτα μὴ σὲ σκότωσαν τὰ μαγεμένα βέλη;
Ἔρωτα Μακιαβέλλι.
Τὰ μάτια ποὺ σὲ λάβωσαν,
μὲ δάκρυα πικραμένα,
καρφιά ῾ταν πυρωμένα
καὶ μπήχτηκαν βαθιά».

Tengo un mar de amor por ti

Dicen que la distancia es el olvido
Pero yo no concibo esa razón
Porque yo seguiré siendo el cautivo
De los caprichos de tu corazón

Supiste esclarecer mis pensamientos
Me diste la verdad que yo soñé
Ahuyentaste de mi los sufrimientos
En la primera noche que te amé

Hoy mi playa se viste de amargura
Porque tu barca tiene que partir
A cruzar otros mares de locura
Cuida que no naufrague en tu vivir

Cuando la luz del sol se esté apagando
Y te sientas cansada de vagar
Piensa que yo por ti estaré esperando
Hasta que tú decidas regresar.

μάτια Αγκαλιά

ανάσα Δροσιά

 λέξη Γλυκιά

 όν Aόρατο

Συντροφιά

Δίχως αποσκευές

Δίχως απαιτήσεις

χίλιαδες παλλόμενα

κρύσταλλα

Οταν η αγάπη σε καλεί

Δραπέυτευσαν τα όνειρά μας

Από μια χαραμάδα

Σε θάλασσα βραδυνή

Σκορπίσαμε τη σκόνη  μας

Σαν άστρα

με χνώτο αλμύρο

Πόσους αιώνες άραγε μου πήρε να φτάσω ως εδώ;

Δίκτυο Εθελοντισμού και Αλληλεγγύης για την Παιδεία

Αναδημοσίευση από την ιστοσελίδα του Πανελλήνιου Συλλόγου Πτυχιούχων Ισπανικής Φιλολογίας
http://paspif.gr/tutorpool/
και του Συλλόγου Καθηγητών Ιταλικής γλώσσας.
http://www.inital.gr/Άρθρα-Γενικού-Ενδιαφέροντος/7441-ΕΝΑ-ΚΙΝΗΜΑ-ΑΛΛΥΛΕΓΓΥΗΣ-ΣΤΗΝ-ΠΑΙΔΕΙΑ-ΜΕΣΩ-ΔΙΑΔΙΚΤΥΟΥ
http://tvxs.gr/news/kala-nea/ena-kinima-allileggyis-stin-paideia-meso-diadiktyoy
Πρόκειται για ένα  κίνημα αλληλεγγύης στην Παιδεία  με εθελοντές καθηγητές και πτυχιούχους
ώστε να δίνονται ίσες ευκαιρίες σε όλους τους μαθητές.

Για τους Δασκάλους: tutorpoolthetutors@gmail.com Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε. ,

Για τους Μαθητές: tutorpoolthestudents@gmail.com Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε. ,

Για τους Εθελοντές: tutorpoolpeople@gmail.com Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.
 

αύρα αλλαγής

 από έρωτα για τον ήλιο

ξεχύλισε,

δραπέυτευσε μες

το παγωμένο

πρωινό

σε μια μάταιη προσπάθεια

αναγγελίας της

άφταστης άνοιξης.

Στο δρόμο

Τα όνειρα που σε κάνουν να ξυπνάς γελαστός

Ταξίδι στα Κύθηρα

Καλημέρα, για όλα αυτά που ονείρευτηκαμε , για τις υποσχέσεις που δωσαμε και δεν τηρησαμε για ότι προδωσαμε για οτι μας πρόδωσε, για τα όνειρα που δεν πραγματοποιήσαμε ,για ....ότι έμεινε στα Κύθηρα

Έλα στ' όνειρό μου

Έλα στ' όνειρό μου

Στίχοι: Χάρης&Πάνος Κατσιμίχας

Έλα στ' όνειρό μου και περπάτησε
κι άμα σταθείς στα ίδια μέρη
κι αν αγαπήσεις τις ίδιες μουσικές
θα πει ότι τυχαία δε βρεθήκαμε
θα πει ότι δε φύσηξε τυχαία
ο άνεμος που σμίγει των ανθρώπων τις ζωές

Μικρό καλοκαίρι, κρυφή πυρκαγιά
βαθιά μες στην καρδιά μου τώρα καις
μικρό καλοκαίρι, κρυφή πυρκαγιά
βαθιά μες στην καρδιά μου σιγοκαίς

Ψεύτικα τραγούδια με κυκλώνουνε
κλείνω τ' αυτιά, κλείνω τα μάτια
και ταξιδεύω μες στο φως άλλου καιρού
και γράφω τ' όνομά σου με το κόκκινο
το κόκκινο μελάνι της αγάπης
και είμ' εδώ κι αντέχω κι ας φυσάει από παντού.

Το φως των ματιών άρπαξε ο άνεμος μια νύχτα το σκόρπισε πάνω στη γη
και γέμισαν οι ρεματιές μικρές πυγολαμπίδες

Τηλεφωνική εικασία- Έλλη Γιαννοπούλου

Τηλεφωνική εικασία

Θέλω να σε ακούω πότε – πότε

γι’ αυτό επισκέπτομαι εκείνο το αίθριο

της εξομολόγησης, που ξέχασες εσύ

τη φωνή σου, όπως άλλοι ξεχνάνε

την κάρτα τους στη συσκευή.

Εκεί βόσκει και η δική μου φωνή

στο σιωπητήριο γρασίδι.

Έτσι

σ’ ακούω εγώ και χωρίς να με καλέσεις

μ’ ακούς κι εσύ χωρίς να διαταράσσεται

 

το νόημα της ουσίας.

Απερινόητη συν– ουσία.

Η Έλλη Γιαννοπούλου γεννήθηκε στο Αγρίνιο όπου πέρασε τα παιδικά της χρόνια. Ζει στην Αθήνα. Συνταξιούχος του Δημοσίου (Υπουργείο Οικονομικών). Παρακολούθησε σεμινάρια λογοτεχνίας με τον Νίκο Φωκά (ΧΕΝ) και στο Κολλέγιο Αθηνών, σημειολογία με τον Δημήτρη Τσατσούλη και λογοτεχνία με τους Σπύρο Τσακνιά και Στέφανο Ροζάνη.

το χέρι κρατώ
το σφυγμό
του όνειρου
μέτρησα

 φτερά βγάζω
με αυτά ταξιδεύω
στου ονείρου
την αλήθεια ΜΟΥ

Μακριά εσύ μακριά  εγώ θάλασσα μας χωρίζει
μόνο μελάνι και χαρτί μας επαρηγορίζει

Καντάδα Ευθραίας Μ.Ασίας.

Καλή Κυριακή

Αρμύρα στα χείλια για να ταξιδεύει ο νους

και η ψυχή στα όρτσα

για μέρη αγιασμένα με νερό θαλασσινό.



“H αυγή σφυρίζει στην κοχύλα της
μια πλώρη έρχεται αφρίζοντας “ Oδυσσέας Ελύτης




ψωτογραφίες google

φως

Φως ,ανάσταση  ,σημείο αναφοράς , πλαι στην Μπουκαμβίλια των ονειρεμένων ελπίδων
Οδηγός και μέντορας

Καθημερινότητα

Ήρθε από την αγορά κρατώντας δυό σακούλες

Ένα γάλα  πάντα με λίγα λιπαρά, ένα μαρούλι,

Έξ αυγά και μια φρατζόλα ψωμί.

-Γιατί επιμένεις να παίρνεις δυό σακούλες;

-ισορροπώ

-δεν σε καταλαβαίνω

- Αγαπώ για δυο

Μη φοβηθείς

Λουλούδι που δεν χαρίστηκε,φαγητό που δε σερβιρίστηκε,γλυκό που δε δοκιμάστηκε,
Και τα χαράματα τ΄όνειρο, έμεινε κρεμμασμένο στης προσμονής στ' ανέγγιχτο τραγούδι

Κόκκινο σαν όνειρο

κάποιες φορές ονειρεύομαι
πως σαν μετρίσω ως το τρία
θα γευτώ του γλεύκου το χυμό

Άγνωστη γνωστή

 Στο σταθμό μιας επαρχιακής πόλης ,
ίσως πάλι να ήταν στον ξύλινο μώλο,
είχες ένα όνομα μιας νεράιδας  που δεν θυμάμαι,
ίσως  νά ήταν το όνομά σου αυτοκρατορικό και άγιο,
για μένα είπες "έχεις τ΄όνομα που η ψυχή γυρεύει"
μας χώριζαν 7 χρόνια,
στα εικοστέσσερα εσύ ,  δεκαεπτά εγώ,
κάπνιζες αριμανίως θυμάμαι,
Καθήσαμε στα σκαλάκια της εισόδου ,
επόμενο δρομολόγιο,
για σένα ο βορράς για μένα ο νότος,
 ελάχιστες στιγμές  αναμονής,
       άπειρες εξομολογήθησεις ανείπωτων ονείρων, 
       στόχων και φιλοδοξιών.........
       ήρθε η ώρα ,
       φεύγοντας ,
        μισητή σιωπή 
       -"γειά χαρά" 
      -"buena suerte" και μην ξεχνάς το μύθο του Θησέα.......