Σάββατο, 19 Νοεμβρίου 2011

θάλασσα, ερωμένη μου,




Θάλασσα, ερωμένη μου,
Στίχοι: Μιχάλης Μαρματάκης
Μουσική: Λαυρέντης Μαχαιρίτσας
Πρώτη εκτέλεση: Τερμίτες

Εκεί που σβήνει ο Βοριάς κι η καταιγίδα γίνεται σταγόνα
εκεί βρίσκομαι μ' ένα λευκό χαρτί  κι ένα μολύβι
Και γράφω στίχους για σένα θάλασσα, ερωμένη μου,
εκεί που σβήνει ο Βοριάς και το χαλάζι της θύελλας.

Εκεί κοιμάσαι γλυκά ναρκωμένη απ' το πάλεμα ερωμένη μου
Αμαρτωλό μου μήλο, εκεί σε κλέβω, σταγόνα σταγόνα,
 στίχο το στίχο,εκεί χορεύω στο γυμνό σου κορμί

Με τα νιάτα να γυαλίζουν στον ιδρώτα σου
σαν το νερό στο σώμα μωρού που το 'πλυνε η μάνα του
Εκεί που σβήνει ο Βοριάς κι η καταιγίδα γίνεται σταγόνα
εκεί βρίσκομαι μ' ένα βλέμμα νυστέρι επικίνδυνο
Μ' ένα ποίημα αχόρταγο που δε γράφεται
γιατί δεν βρίσκω τέλος
εκεί βρίσκομαι και σε κοιτάζω ερωμένη μου
Ξημερώνει...






εκεί βρίσκομαι κι εγώ γιορτάζοντας
 έναν αιώνα εκατό χρόνια μοναξιάς
παρέα με την ανάσα και τον ήχο σου 
ένας αιώνας κύματα  επιλογές και ανάγκες  όνειρα 
 προσπαθώντας να διατηρώ το μέτρο του εαυτού μου
όσο μπορώ κι ακόμα περισσότερο
με παρέα την εκλεκτή τάξη των θαλασσοπουλιών.


1 σχόλιο:

Γιάννης Ζαζάνης είπε...

αντίβαρο μοιάζει η έλλειψη του ασμίλευτου πόθους σου,
η εκκωφαντική απουσία της και η αρμονία του γαλάζιου…
για να θρέψει τη ρωγμή της ψυχής σου
θροΐζοντας στη αποβάθρα της σκέψης στίχους…αγναντεύοντας το βάθος στην γραμμή των οριζόντων..λίγες στάλες που αρκούν για να θυμίσουν..η στεγνή τότε σκέψη...και τα νότισε τώρα ο νους της μνήμης …