Παρασκευή, 4 Μαΐου 2012


στη ακτή που σε πρωτόδα τη μοναχική

ένα  ποτάμι  που σε σένα οδηγούσε

με   ανησυχία νεανική καθοριστική  

στα όνειρα το πεπρωμένο  ισορροπούσε

 Η ελπίδα στο κακό της  το χάλι

 λογαριασμό μου ζήτησε χρόνια μετά

καθώς τρεμόσβηνε σ’ εκείνο τ’ ακρογιάλι

απ΄άσπρα κοχυλάκια και βότσαλα μικρά

"  όνειρα θαλασσινά και πληγωμένα"  

Δεν υπάρχουν σχόλια: