A λ φ α

A λ φ α -Λία Νικολαϊδη

 Σ ένα Α συρρικνώθηκε η ζωή μου.
Στο Αγαπώ ,
στην Απουσία,
στο Α στερητικό.
Ακόμα και τ’ όνομά μου
ένα Α που το Αρνήθηκα
πεισματικά από παιδί.

Αρκούμαι.

Αρνιέμαι.
Απορρίπτω,
Απορρίπτομαι.

Ρήματα σε παθητική

ή ενεργητική φωνή
που απελπιστικά
Aπερημώνουν το εντός μου

....ένιωσε να τον πλημμυρίζει αβάσταχτο μίσος για τον Γιαούρτερ τον Γερμανό,
που μαστίγωνε τον αλυσοδεμένο Στορμ, γιατί δεν τον αναγνώριζε για αφεντικό.

Τραγική ειρωνεία.

Τραγική Ειρωνεία η εκ των προτέρων γνώση του θεατή γι’ αυτά που θα συμβούν.

η Αλήθεια του καθένος

να ειπωθεί της πρέπει της αλήθειας ._

De un viajerobloguero

 

 

De un viajerobloguero

 

22 Οκτωβρίου 2011

τα βαλς του ουρανού αρραβώνιασαν
Βραδυνιά Θάλασσα με Τόπο...
πιθανότητα αλλαγής δεν υπάρχει
γιατί τα αληθινά κομμάτια είναι εδώ…

 

….μενεξεδένιες σου στιγμές
γλυκές αναμνήσεις χαρωπές ζουν στο μυαλό μου ζωντανές
καθώς η μέρα οδεύει αργά, αδιάφορα προς το τέλος της….

ότι δεν έχουμε διασώζεται μέσα μας,
τα χρώματα χρυσανθέμου πρωινού
δεν είναι χρυσάνθεμα, που στα χέρια κρατώ….

Είναι μνήμη.. λέξεις που προσπαθούν να ερμηνεύσουν
το νόημα αυτής της προσχεδιασμένης παρουσίασης εικόνας….
στην άβυσσο του νου.

 

Πέρασαν χρόνια...κι ακολουθούσα βουβός...λιγοστά χνάρια...
κεντούσα μέσα μου στιγμές...δεν ξεχνούσα... και έντυσα τα κύτταρα
στο γαλάζιο...πορτοκαλοκόκκινου πρωινού μασώντας κομμάτια
απ' τον ουρανό...του τόπου μου

 

 

 

21 Οκτωβρίου 2011

ντύνω τα κύτταρα του λιμανιού με κάβους στο γαλάζιο...
μασώντας κομμάτια απ' τον μόχθο κοντά του...
μην νιώθοντας ούτε το κλάμα των παιδιών μας,
και με πινελιές αφρών κυμάτων...πλάθω στη σκέψη…
...το πρέπει…
αφήνοντας υγρές ανάσες..στα σκόρπια είδωλα των ματιών μου
που μέσα τους αποκαθηλώνεται ολόγυμνη η ψυχή μου..

σταγόνες ενός ουράνιου βουτιές χωρίς ανάσα ,βραδιά βυθισμένη σε αρώματα από πανσέδες λιμανιού του τόπου μου με τις Ανεμότρατες να πλέκουν έναν ιστό σαγηνευτικό ετοιμες να σαλπάρουν…δελεάζουν μυαλό με αύρα που φυσά νοτισμένη απ’ τη μέρα…. και με όνειρα που ντύνω εσαεί…

21 Οκτωβρίου 2011

…προσπαθώντας να βάλω τις σκέψεις μου σε μία λογική σειρά, εκείνες, ανυπάκουες και άτακτες.. εκεί, μέσα στη μοναξιά εμφανίζουν μια ελπίδα..
Ένα όνειρο..εικόνα πρωινού στο τόπο Μου

Debtocracy

Είναι μερικοί άνθρωποι που, όταν πέσει στα χέρια τους η χαρά, δεν ξέρουν πως τους ανήκει. Και σαστίζουν. Τη φέρνουν από δω, τη γυρνάνε από κει, ώσπου ανοίγουν ένα λάκκο και τη θάβουν, όπως κάνουν με τα κόκαλα τα σκυλιά

.Από το βιβλίο «Σαν χειμωνιάτικη λιακάδα»

17 Οκτωβρίου 2011

…και ξαφνικά καταλαβαίνεις…
τώρα που δεν ξέρουν τι πρέπει να πούνε ,
τώρα που δεν έχουν τι άλλο να πούνε πια….
για ποια θάλασσα ,για ποιο καημό να μιλήσω
για κείνους που ταξιδεύουν.....
σε προσδοκίες που δεν ερμηνεύονται και που δεν έχουνε,
ούτε μπορούν να περιμένουν, τίποτα πια.
Πέτρωσε το βλέμμα μου
ταξίδι σταματημένο στο λιμάνι… νυχτιάτικα

18/10/11

Σ' αυτές τις παραλίες, πάντα, περπατώ.
Κι ανάμεσα δειλινού και σκέψης…. που σβήνει τα χνάρια μου
ο άνεμος σκορπίζει τον αφρό της
κ’ η θάλασσα στη σκέψη μένει πάντα….

 

 

Κι αν τύχει και Κι αν τύχει (Zωντανά)... όχι δεν έτυχε .... Κι αν τύχει ---------ν`αλλάξει θα φύγω για τα μυστικά και τα ωραία και θα χαθώ. .δεν ξέρω αν έτυχε .... Κανείς δε θα με δει ξανά θα φύγω για τα μυστικά και τα ωραία και θα χαθώ αν τύχει =======ν`αλλάξει.

αν πάιρνω αποφαση και μετανιώνω..... Προτού η μέρα να χαράξει δε θα πνιγώ ξανά στα βυσσινιά σου χείλια και θα χαθώ. θα φύγω για τα μυστικά κανείς δε θα με δει ξανά μεσ`απ`του φόβου μου την ξεχασμένη γρίλια και θα χαθώ αν τύχει η αγάπη σου ν`αλλάξει. τί νόημα έχει πια... δεν είμαι πια.... Και στης καρδιάς σου το μετάξι θα μπω να υφάνω όση λησμονιά σου αξίζει και θα χαθώ γιατί το αίμα δεν ξεχνά ούτε τα μάτια τα υγρά το βήμα σου .... η σκέψη σου... ξεχνάν αυτά τα μυστικά και τα ωραία και θα χαθώ αν τύχει η αγάπη σου ν`αλλάξει κι εχω γίνει ο φόβος σου και δεν το θέλω......ονειράκι μου!!!!!!

..έλουσα και έντυσα τα κύτταρα της νυχτιάς...
σε γαλήνη στις άκρες των σκέψεων...
που τ' άστρο του βορά με οδηγούσε ...
σ’ άνεμο που φυσούσε νοτισμένος απ τη θάλασσα
στο άηχο ...μιας Καληνύχτας..14 Οκτωβρίου 2011

Σαββατιάτικο πρωινό ακούραστα με κοιτά μελαγχολικά
στη θύμηση του καιρού τη σιωπή τη μορφή που ο ίσκιος του,
γέρνει και σκυφτά ακουμπά την καρδιά τα όνειρα…
είναι τα σύννεφα που βαραίνουν τον ουρανό
θωρώντας την μοναξιά της θάλασσας ,...
ή..η ζεστασιά της στέγης του κόσμου..
τα λόγια μου θαρρώ ξεστράτισαν σε τούτη
την Κ α λ η μ έ ρ α

 

16 Οκτωβρίου 2011

..όποιος φέρνει τὴ θάλασσα στὴν ἀγκαλιά της σκέψης του και στην ματιά του …ειναι σὰ νὰ κρατάει ὁλάκερες γραμμές οριζόντων μέσα στὸ βλέμμα…
κι αφήνομαι να κοιταζω
σ’ένα μισανοιχτο παραθυρο άσπρα πανιά μικρών παιδιών
άφθαστη αθωότητα στον άνεμο που ταξιδεύουν

 

 

sin fronteras

Πώς γίνεται; Μα πώς γίνεται;.... να ....μαντεύω.....τις λέξεις.... το γράμμα.... το φωνήεν ... το σύμφωνο..... όλα τα μπορείς όταν Θέλεις .... Τίποτα δεν μπορείς .... σαν αυτό που θές ...είναι ..... γήινο..... βρίσκεις εμπόδια .... βάζεις τείχη βάζεις φράγματα... κόβεις ..... κόβεις ......

Άνθρωπο γυρεύω.

Συνέχισε να είσαι Άνθρωπος..... Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ.......

 

οι πορτοκαλοκόκκινες αντάυγιες τάχα να προϋπαντούν …
ή κάτι να προλάβουν;… στην απροσδόκητη ανάγκη να σφίξουν το χέρι ,
που κάποτε κρατούσα…..
λυγίζοντας από το βάρος νοημάτων…. σκορπίζοντας σκέψεις Καλημέρας κάπου εκεί στον τόπο Μου viajero

το βουβό καρτέρεμα πρωινού κάποιας παράμονής του ….
πήρα απ’ τη σιωπή…της εικόνας την αφροντισιά κ’ έντυσα την σκέψη
σε κρυψώνες των αφίλιωτων ανέμων του τότε…και σε μια,
Κ α λ η μ έ ρ α

 

....άλλα λόγια δε θες

Κοιτάς μ' ένα βλέμμα φωτιά να χάνεις τα τρένα τα όνειρα γίναν σιωπές βαγόνια αραγμένα Δεν είναι που όλα πήγαν στραβά, τη μοναξιά δε φοβάσαι Τα λόγια που πίστεψες δε θες να θυμάσαι Τα λόγια κομμάτια,......καπνός οι στιγμές

Τα λόγια θα μείνουνε λόγια, άλλα λόγια δε θες Γυρεύεις στο σκοτάδι ένα φως, η ανάσα σου τρέχει Σε πνίγει του κόσμου η βουή που τέλος δεν έχει Μαζί του σε παίρνει ο καιρός, οι εικόνες αλλάζουν Στα χείλη παγώνει η φωνή κι οι λέξεις διστάζουν

…στο πλατύσκαλο της αυλόπορτας...νέας μέρας εκεί που φλετάρουν χρώματα του Ηλιάτορα…κι ανθομανά πάνω στα ξερόβραχα του τόπου μου…και του στολίζει τη φτώχια του και του γλυκαίνει τους καημούς οραμάτων,αισθήσεων...πόθων...χωρίς πλαστές συναλλαγές...σε μια ευχή….Καλή Μέρα!

Ποτέ δεν κάνει η χαρά αυτά που κάνει ο πόνος

ΤΑ ΔΑΚΡΥΑ Στίχοι: Ηλίας Κατσούλης Μουσική Ερμηνεία: Παντελής Θαλασσινός Τα δάκρυα που τρέχουνε είναι κι ας μην το λένε οι πόνοι που δεν έχουνε τόπο κρυφό να κλαίνε Ποτέ δεν κάνει η χαρά αυτά που κάνει ο πόνος γιατί η χαρά έχει φτερά κι ο πόνος μένει πόνος Τα δάκρυα που φαίνονται κι εκείνα που στεγνώνουν είναι κεριά που καίγονται όμως ποτέ δε λιώνουν Ψάχνω και βρίσκω μια χαρά και κάνω πως τα σβήνω μα πιο πολλά τα δάκρυα απ'το νερό που πίνω

Ποτέ δεν κάνει η χαρά αυτά που κάνει ο πόνος γιατί η χαρά έχει φτερά κι ο πόνος μένει πόνος

άνεμος

Κι εγώ σαν άνεμος θα φύγω θα χαθώ κι όπως θα φεύγω φως μου, θα ερωτευτώ τους πέντε άνεμους. Μ' αυτούς θα ξεχαστώ και δεν θα ξαναρθώ...... εκεί θά πρεπε να είχα μείνει...στην άκρη .... δεν ξέρω πάλι....

Θα περάσουν και οι υπόλοιπες μέρες... μια χαρά κάθε πρωινό θα ζωγραφίζει στον ουρανό, τον άδειο,το φθινοπωρινό , το χειμωνιάτικο, μια χαρά που θα σβήνει.... καθώς το όνειρο θα διαλύεται στην άχλη του πρωινού καφέ.... σαν πιάσει η βροχή ,αμίλητα θα μένουν τα πουλιά .... καθώς στα δέντρα θα κυλούν τα δάκρυα των θεών....των προφητών.... ψηλά ,εκεί βλέπει...η ψυχή λες και πέρασε ένας αιώνας , αυτά τα μουσκεμένα φύλλα,στασίδια , ξαπώσταμα ....στη ρίζα της ζωής.... Ποιός θεός παράγειλε να ρθεί το καλοκαίρι;....

μια γέφυρα χρόνου.δίχως αντοχές .... να έρθει μια άλλη .... να μείνουν πάλι άλαλα τα αηδόνια..... στερεψε τό νερό. ..δεν έχει χώμα..... λευκά πουλιά,στο αντάμωμα, δεν νοιάζονται γι αυτό που κιόλας, αντικρύζοντας την θλιβερή αποξένωση...... ύπνος.....μαγικός ...προβα αποχαιρετισμού

fotos by Vladimir Volegov Beyond the sea /on the lake

το κρινάκι της άμμου

26 Σεπτεμβρίου 2011 …περιδιαβαίνοντας τις παραλίες του τόπου  κάπου εκεί συναντησα σαν θυμιαμα θαλασσινούς κρίνους… σχεδόν μυθικό το κρινάκι της άμμου το κρινάκι του Αγίου Νικολάου

φθινόπωρο

 

"Καθισμένος στα βράχια σε ακούω...μάνα θάλασσα... δεν σε καταλαβαίνω ....μαντεύω στα τυφλά ότι κάτι θέλεις να μου πεις ... μα να με πάς εκεί που θα θελα δεν μπορείς.....απεραντοσύνη δίχως κέντρο ...τον ανθρωπινό μου λόγο δεν καταλαβαίνεις ...μάνα Θάλασσα ...πόσο θα μου πάρει να επιστέψω στη γενέτειρά μου;"
(Gabriel Celaya)

Πάλι ήρθε το αγαπημένο μου φθινόπωρο, πνίγομαι στην μελαγχολία του, νιώθω την αρχή του,νιώθω το τέλος. Μυρίζω βρεγμένο χώμα, μόνο αυτό με ηρεμεί, κατεβαινω στην αυλή και ρίχνω νερό στο χώμα ....όπως κείνη τη μέρα..... κατακαλόκαιρο ήταν .... και μόνο η μυρωδιά της βρεγμένης γης με έσωσε..... Τώρα συνεχίζω στην ψευδαίσθηση... κι αυτή μου δίνει μια στάλα δύναμης... το ξέρω πια δεν είναι τίποτα το ίδιο. Τρόμαξες σα μικρό γατάκι .... και για μένα δεν έχεις την ίδια όψη ..... έχεις μικρύνει πολύ από τοτε που σε θαύμαζα...παιδάκι θά μου να και σε θεωρουσα γίγαντα σιγά σιγά σε είδα να φτάνεις εκεί που ήμουνα και τώρα σε βλέπω να μικραίνεις .... αδύναμο πλασματάκι.... φοβισμένο τρομοκρατημένο .... να κρύβεσαι σαν παιδάκι την π΄ρωτη μέρα στο σχολείο σε κείνη τη φούστα της μάνας-... Μη φοβάσαι... θα είμαι εδώ...αν χρειαστείς κάπου να πεις , να δακρύσεις για όσα έχασες για  όσα βρηκες ..όσα στερηθηκες και όσα γευτηκες ..... κι αν απ αυτό το φθινόπωρο βγούμε νικητές θα τ'αντιμετωπίσουμε όλα ...κι αν χάσουμε... θα είναι μόνο αιτία για κάτι καινούργιο....Δε φοβάμαι να χάνω τρέμω μήπως έχεις μάθει μόνο να κερδίζεις.....

29 Σεπτεμβρίου 2011 ...ένας μικρός κόκκος απ' το απέραντο ενός τόπου ..κόκκος ταξιδιού.... Ελάχιστες ευωδιές σ’ένα κομμάτι ουρανού …Πορτάρα , πού οδηγεί στις καρδιές των κατοίκων του νησιού της …στο ημίφως μιας ακτίνας Φεγγαριού ή μιας αναλαμπής πρόλογος μιας έναρξης ...μιας αυγής που θα ξημερώσει…

 

Γιάννης Ρίτσος, Η κυρά των Αμπελιών, ΧΙ

Γιάννης Ρίτσος, «Ἡ Κυρά τῶν Ἀμπελιῶν» (απόσπασμα).

XI

«Κυρά, Κυρά, θαλασσινὴ καὶ στεριανὴ μὲ τὰ λουλουδιασμένα

μάγουλα

σφίγγοντας μὲς στὸ μποῦστο σου τὴν κάψα τοῦ Ἁλωνάρη πότε κρατώντας στὴν ποδιά σου ἕνα καράβι-μικροκάραβο πότε σὰν Παναγιὰ Αἰγιοπελαγίτισσα ντυμένη μ' ἕνα δίχτυ νὰ κουβαλᾶς τὸ σούρπωμα στὴν κεφαλή σου τὸ πανέρι μὲ τὰ

ψάρια

πότε ντυμένη μ' ἀμπελόφυλλα, κυνηγημένη ἀπ' τοῦ ἥλιου

τὶς χρυσόμυγες πάνου στ' ἁλώνια

ἀνάβοντας τὸ φίλημα στὰ λουλουδάκια τῆς μηλιᾶς μπατσίζοντας τὶς λυγαριές μὲ τὸν ἀγέρα τῆς τρεχάλας σου.

Μηλὶ — βάϊ-βάϊ — μηλὶ - μηλίτσα τῆς ἀνηφοριᾶς πῶς σοῦ τριανταφυλλίσανε τὰ μῆλα τῆς ἀγάπης; »

(Γιάννης Ρίτσος, «Ἡ Κυρά τῶν Ἀμπελιῶν», εκδ. Κέδρος, Αθήνα 1979)

ένα νανούρισμα θαλασσινό
370311 25283537.5167 24.8833 270887
Έσκυψα,κι ένα κοχύλι σου 'δωσα
της θάλασσας νανούρισμα
για ν' αποκοιμηθείς
κι ύστερα στην άμμο πάνω σ' άφησα
κι από τα χείλη σου έφτασα
στην ψίχα της ζωής. Σε 18 μέρες και δυο ώρες....

gaviota

Εσύ ,εσύ εσύ
Ομορφιά στα μάτια μου
Βήμα στα πόδια μου,
Σκέψη στο νου μου, κρυμμένη , ξεχασμένη,
στα πολυδαίδαλά του σοκάκια
Κρυφή θε να μένει.

ανυπόδητες στιγμές σεβόμενες την ηρεμία της νύχτας…
στους διαδρόμους της σιωπής,
αγγίζει από μακριά..στεριές ..
τα είδωλά της… σπέρνοντας στη μνήμη της ψυχής ,
του ονείρου ενός βαρκάρη ταξιδευτή του νου…
που αποξεχάστηκε κάπου εκεί στα βράχια της πειραϊκής
στους ατραπούς της σιωπής…

Χωροφύλακας του νου μου

Nα μιλώ,θέλω , δεν μπορώ
Να νιώθω ,θέλω , δεν μπορώ
Να σκέφτομαι,θέλω , προσπαθώ.

θες να με δεις να κλαίω;
Χωροφύλακας του νου μου ,
Χρόνια τώρα....
Οριοθετείς , υπαγορεύεις ....
Κάθε ανεπαίσθητη κίνηση ελέγχεις.
Μαριονέτα....θά ΄πρεπε να λέγομαι.....
Πού να μιλήσω;
Σε ποιόν ουρανό,
Δεν μου μένει τίποτ’ άλλο μόνο η σκέψη.
Μη μου τη φυλακίζεις
όνειρα θέλω να κάνω μη μου τα στερείς,
απέχουν απ' την πραγματικότητα....

Nα μιλώ,θέλω , δεν μπορώ
Να νιώθω ,θέλω , δεν μπορώ
Να σκέφτομαι,θέλω , προσπαθώ.

θες να με δεις να κλαίω;
Χωροφύλακας του νου μου ,
Χρόνια τώρα....
Οριοθετείς , υπαγορεύεις ....
Κάθε ανεπαίσθητη κίνηση ελέγχεις.
Μαριονέτα....θά ΄πρεπε να λέγομαι.....
Πού να μιλήσω;
Σε ποιόν ουρανό,
Δεν μου μένει τίποτ’ άλλο μόνο η σκέψη.
Μη μου τη φυλακίζεις
όνειρα θέλω να κάνω μη μου τα στερείς,
Είναι αργά για να γίνουν πραγματικότητα.

απέραντη μοναξιά

μερικές φορές αισθάνομαι αυτή την απέραντη μοναξιά ...

ίσως έτσι να είναι η ζωή....

αυτή που κάποτε ονόμασα

Μ.Θ

 

Σε καιρό δημοκρατίας!

σε θαλασσινά περάσματα

…κι αν μέρα τη μέρα ταξιδέψε...σε θαλασσινά περάσματα σε ρότα πλοίων φλογισμένη...σε ώρες..σε χρόνο.. το αδύνατο έσμιγε με το δυνατό... σαν παράπονο...που δεν μετατοπίστηκε στο απροσδόκητο μιας ελπίδας....ότι δεν θέλησα να πάρει ο άνεμος την ανέγγιχτη στιγμή μου ...στη κόχη των δικών μου παλμών....

Σε κόκκινα σεντόνια ξάπλωσε...η Κ α λ η μ έ ρ α
εκεί σκόρπισαν τα γράμματά Της...στον τόπο Μου τρυφερά λες κι ήταν ...
το όνειρο...που ονειρεύτηκα κι αποκοιμήθηκε μες το δικό μου...14 Ιουλίου 2011

 

 

Ξύπνα κι ο έρωτας περνά

Ξύπνα κι ο έρωτας περνά
από τη γειτονιά σου, ζουμπούλι μου.
Χρυσή κορδέλα σου κρατεί
να δέσεις τα μαλλιά σου, ζουμπούλι μου.

Στο βορεινό παράθυρο
στο γιασεμί 'πο κάτω,
μου 'πεσε το μαντήλι μου
χαιρετισμούς γεμάτο.

Πού είσαι διαμάντι και ρουμπί
κι ανθέ του μαλαμάτου,
που έχω δυο λόγια να σου πω
του παραπονεμάτου.

Ήθελα να 'μαι δάκρυ σου
όταν θα κλαις να βγαίνω
στο όμορφό σου πρόσωπο
περίπατο να πιένω.

Τα δάκρυα είναι δυο λογιώ,
ένα των πονεμένων
και τ' άλλο στη συνάντηση
των πολυαγαπημένων.

Φεύγεις και σφίγγω τη καρδιά,
το δάκρυ μη προβάλλει
για να το βγάλω στη χαρά
όταν γυρίσεις πάλι.

La mujer azul por Yannis Ritsos

La mujer azul por Yannis Ritsos
Se mojó la mano en el mar.
Se volvió azul, la mano.
Le gustó.
Se zambulló desnuda en el mar.
Se volvió azul.
Azules también su voz y su silencio.
La mujer azul.
Todos la admiraron.
Nadie la amó.

LA SONATA DEL CLARO DE LUNA DE YANNIS RITSOS

Déjame ir contigo
Qué luna esta noche…
Es buena esta luna, no se marcarán mis canas
La luna hará que mi pelo vuelva a ser dorado –no te darás cuenta
Déjame ir contigo
En noches bañadas por la luna
las sombras se engrandecen en mi casa
Manos invisibles corren las cortinas
Un dedo tenue escribe palabras olvidadas en el polvo que cubre el piano
No quiero oírlas… Cállate

Δεν κλαίω

Στίχοι: Γιάννης Ρίτσος Μουσική: Μάριος Τόκας

Σε βρήκα για μια νύχτα μόνη
και πότε θα σε ξαναβρώ
η θύμησή σου με σταυρώνει
σ' ένα κατάφωτο σταυρό
η θύμησή σου με σταυρώνει
σ' ένα κατάφωτο σταυρό

Δεν κλαίω για αυτά που μου 'χεις πάρει
για αυτά που μου 'χεις αρνηθεί
μου 'χεις χαρίσει ένα φεγγάρι
γαλάζιο, ανείπωτο, βαθύ.
Δεν κλαίω για αυτά που μου 'χεις πάρει.

Στη τρυφερή σου την παλάμη
κουρνιάζουν τα χρυσά πουλιά
ποιαν αμαρτία να 'χω κάνει
και μου χουν λείψει τα φιλιά
ποιαν αμαρτία να 'χω κάνει
και μου χουν λείψει τα φιλιά

Δεν κλαίω για αυτά που μου 'χεις πάρει
για αυτά που μου 'χεις αρνηθεί
μου 'χεις χαρίσει ένα φεγγάρι
γαλάζιο, ανείπωτο, βαθύ.
Δεν κλαίω για αυτά που μου 'χεις πάρει.
            

   ^_^  ^_^  ^_^  ^_^  ^_^  ^_^ 

Μη ψάχνεις άλλο κάθετι έχει την όψη σου, το λόγο σου, την μυρωδιά σου

30/05/11…η μοναξιά έγινε φως και ταξιδεύει σ’ άλλη ρότα τη σκέψη  μια νότα σιωπής ,
θύμηση στην αντανάκλαση φως φαναριού  και στα σκόρπια είδωλα των ματιών μου....
είδα τον Δον Κιχώτη να κυνηγά κύματα  και τον ζήλεψα....…

η μοναξιά έγινε φως και ταξιδεύει στο άπειρο της σκέψης με αύρα που φυσά νοτισμένη απ’ τη υγρή μέρα…. και με όνειρα που ντύνω εσαεί… με τον παφλασμό που θα έκανε νερό θαλασσινό..αν υπήρχε….

27 Μαΐου 2011

 

 
..η… θάλασσα λαμπυρίζει ..μεσημέρι, το κύμα σκάει λίγο πιο πέρα απαράλλαχτα αιώνες τώρα, στιγμή όπου αγγίζεται η τρυφερή επιφάνεια ..λίγο πριν λίγο μετά …σε σερνάμενα στοιχεία ονείρων μιας εικόνας εσταυρωμένου πλεούμενου…. αίμα χτυπάει, πάνω στο νερό που δεν υπάρχει.. γέρνοντας σε μια καμπύλη ρότα.. ανάμνησης… ότι αισθάνθηκα…..

 

25 Μαΐου 2011 μια στάλα φως...
έναν κόκκο...
στο σκοτεινό μισοφέγγαρο...
σε μια εύθραυστη στιγμή...
χωρίς υποσχέσεις... ...
χωρίς όρκους...
χωρίς δεσμεύσεις..
που παραακολουθεί ασφυκτικά την ζωή μου...

 

25 Μαΐου 2011

 

Τώρα που ξεκινά για τα καλά το καλοκαίρι… ακόμα κι αν πλέον δίπλα μου δεν έχω εκείνους που αποζητούσα…. αποφάσισα έστω και μια φορά την εβδομάδα να ξαναγίνομαι Ναυαγός και Αγναντεύοντας να φωλιάζω σε τούτη εδώ τη γωνιά…

 

 23 Μαΐου 2011

 

...σαν τη λάμψη του κεριού όταν τρεμόπαιζε της νυχτιάς ο αγέρας αναμνήσεις σκηνοθετούσε το μυαλό Σκηνές στης ατέρμονης μοναξιάς τη σιωπή…Ατελείωτα όνειρα παρέσερνε το απαλό αεράκι .Τώρα που το φως κι ο αγέρας ζητά την ψυχή μας να την αποθέσει στους ορίζοντες μιας νησιώτικης ανοιχτωσιάς…Και τώρα, που το «τώρα» μας νικάει,με τι ν’ αντιπαλαίψεις το σκοτάδι;

Κυριακή 22 Μαΐου 2011  10:55μ.μ

 

 

Δυο σταγόνες θάλασσας έκλεψα με τον νου χωρίς να περπατήσω στο γαλάζιο της
χωρίς να αγγίξω καν τον βυθό της....
Aγγιξα χείλη αλμυρά ...στην άκρη της ακτής...σφράγισα τα μάτια και μέθυσα...
απολαμβάνοντας ένα ίχνος αίσθησης...
κι αν η ύλη... ...
ταξίδευε απ' τη επιθυμία...
αποβάλλοντας νωπούς πόθους...
πλάθοντας ανεξέλεγκτες φαντασιώσεις...
σταμάτησα...
έκλεψε δυο σταγόνες...
χωρίς να αγγίξω καν τον βυθό της....

 

22 Μαΐου 2011

 

 

Τι να στερήσω απ' το άπειρο της... που αναπαράγεται στην απεραντοσύνη...
τι να χορτάσω απ' το ελάχιστο...που έσβησε στο τελευταίο χαμόγελο...
της δύσης...
κι η θύμηση θα βασανίζεται...απ' την συνάντηση...
της στιγμής......
Αύριο...
θα έχουν χαθεί...τα αποτυπώματα μου...
που χάραξα...
καθώς πλησίαζα...
την ζωή......

 

13 Μαΐου 2011

με όνειρα ντύνω το πρωινό
χαμογελώ στη μέρα που υπάρχει...
χαμογελώ με τον παφλασμό που θα έκανε
το νερό θαλασσινό αν υπήρχε….

 

9 Μαΐου 2011

 

Αγκαλιάζοντας...την μορφή της ,μέσα μου... ανατέλλω...
με μια Κ α λ η μ έ ρ α
στην ψυχή μου...
Φιλώντας...έντονα τις ακτές...σκέψεων απ' τα μάτια...
σκουπίζω... ...
την γεύση...αλμυρή
στα χείλη...
υγρή...
ανάσα...

8 Μαΐου 2011

 

ο μέσα μου ο χρόνος….ανάμεσα στα πλήκτρα computer και τον χρόνο…
....μια θάλασσα….
που τα μάτια μου ακόμα κοιτάζουν το πέλαγος...
Θάλασσα νησιώτικου λιμανιού σε θωριά γλυκιάς θύμησης…
στην ψυχή μου..

ο άνεμος λιγωμένος από τα δικά της στα δικά μου στήθη…. γυρεύει να βρεί ανάσα στα δάκρυα τ’ ουρανού, κι ανάσανα βαθιά, σε ρότα πυρωμένη….Πόρο Τσελεβίνια … τι χρώμα αποκτά ο ουρανός στα μάτια εκείνου που ελπίζει ; αφήνοντας κάθε αγωνία, κάθε δισταγμό….

θύμησες..

…όνειρα κεντημένα πάνω στης θύμησης την δαντέλα
του τότε.. στρατολογούνε πάλι την μνήμη στην Αίγινα..
ντυμένες όλες στα επίσημα φορέματα του Πουνεντομαϊστρου…με μια αχτίδα άλμης…χαμόγελου…σ’ ένα δακρυσμένο ουρανό…

Κυριακή 8 Μαΐου 2011 12:46

..έλουσα και έντυσα τα κύτταρα της νυχτιάς...
σε γαλήνη στις άκρες των σκέψεων...
και τ' άστρο του βορά με οδηγούσε ...
σ’ άνεμο που φυσούσε νοτισμένος απ τα Κύθηρα
στο άηχο ...μιας Καληνύχτας..

 

…μέσα από το χρώμα και τον ήχο Της …
και από πανδαισία χρωμάτων βαπορίσια ..
οι μέρες μαζί σου..
και οι νύχτες ,
μικρά καθημερινά ζεστά αγγίγματα …θύμησες..
χτυπούν ..μαζί με την καρδιά μου…

 

 Σάββατο 7 Μαΐου 2011 11:13

πλάι σ’ ανοιχτό παράθυρο Θαλασσινό… στάθηκα λίγο εκεί που το φως
του ήλιου κι αλμύρα… σε μέρες Άνοιξης
έκλεισαν λέξεις που καμιά δεν σε χωρά…
σε φως αγνό στη διαύγεια του βυθού..της Ζωής….!!

 

...όμορφα ταξίδια....!Τέτοιαν ώρα Θεέ μου θέλω να πεθάνω αχ και να μπορούσα λίγο να σταθώ..και στο χρόνο μέσα ν' απογειωθώ….!!!

 

6 Μαΐου 2011

Στάθηκε λίγο εκεί που το φως και σταγόνες βροχής έσβηναν πάνω στο πλακόστρωτο …και οι στιγμές σκορπίζονταν διάπυρες γύρω του ..αυτό ήταν αρκετό για ν’αφήσει το δικό του ζεστό ίχνος… από το χρώμα και τον ήχο βροχής σαν φωνής ..Καλημερας

..ένα πεζούλι ασβεστωμένο κάποτε και λέξεις αφημένες πάνω του
άνεμος που φυσούσε νωτισμένος μέρες ..άνοιξης…
πλάι στ’ ανοιχτό παράθυρο..Ταξιδευτή του Νου..
που άφηνε το δικό του ζεστό ίχνος μέσα στον χώρο
κάπου εκεί στον ..Τόπο Μου…!

 

Θαλασσες.

Θαλασσες πολυταξιδεμένες,

θάλασσα ζωή,

θάλασσα ελπίδα,

θάλασσα μοναξιά

Θάλασσα όνειρο σκέψη

θάλασσά μου εσύ.

Μικρό και ζηλευτό μου

μαης 2011

Ακόμα ονειρεύομαι!

Κυριακάτικο όμορφο πρωινό ,

ακούοντας τις "μικρές νωθίες" ,

προσπαθώντας να κάνω την υπέρβασή μου.

Η μπαλάντα της μάνας

Χρόνια Πολλά μανούλα

Η μπαλάντα της μάνας

“Την ώρα αυτή που τα μωρά ξυπνάνε

πάνω στου στήθους τη ζεστή φωλιά

πού να ‘ναι κι ο δικός μου γιος; πού να ‘ναι;

Στης θάλασσας μέσα την αγκαλιά

με δίχως νανουρίσματα κοιμάται…

Κοιμάται ο γιος μου μη μου τον ξυπνάτε

κύματα, πιο βαθιά μη μου τον πάτε

της άρμης σας πικρά είναι τα φιλιά.

Ποιο άλλο μικρό δέχτηκε τέτοια χάδια;

Πίνει για γάλα τον πικρόν αφρό

του κύματος φοράει τα τυλιγάδια

τριγύρω στο λαιμό τον τρυφερό.

Πού είδατε αλλού τέτοιο ακριβό γιορντάνι;

Νάνι του, νάνι, νάνι- νάνι- νάνι

Σωπάτε, νάνι, το παιδί μου κάνει

Κι έχει για κούνια, τώρα το νερό.

Και για πνιγμούς, για τραγικά ναυάγια

μέσα στις νύχτες του όλο ιστορεί.”

Για της νεράιδας- θάλασσας τα μάγια

Που παίρνει όποιον τις νύχτες τη θωρεί

- Αποκοιμούνται στο μαστό τα βρέφη -

Μένανε, η άρμη το παιδί μου τρέφει

με το μικρό του δαχτυλάκι γνέφει

της τρικυμίας ν’ αρχίσουν οι χοροί.

Μ’ απόψε, η θάλασσα είναι σαν το λάδι

- πλατειά, θαρρείς, που απλώθηκε στρωμνή –

μαυρίζει, αίμα πνιγμένου, το σκοτάδι.

Παιδί μου, ακούς της μάνας τη φωνή;

Πού απόψε, αυτή σου σιγοτραγουδάει:

“Μαζί θα κοιμηθούμε, πλάι πλάι

νάνι, κανένας μη μου το ξυπνάει

γιατί η καρδούλα του ίσως να πονεί.”

Μελισσάνθη,Η μπαλάντα της μάνας Από τη συλλογή “Τα ωραιότερα ποιήματα για τη μάνα”

πρωτομαγιά

Καλό μήνα