Δευτέρα, 17 Σεπτεμβρίου 2012

 

 
 
Κι απάνου που το στόμα δίψασε
κοίταξα κατά στον ουρανό
και είδα να με ακουλουθούν
 οι εφιάλτες και τα όνειρά μου
 σαν ένα σύννεφο Θαλασσινό
που πότε -πότε
έβγαζε γλώσσα έχιδνας
φαρμάκι
και μου δινε να πιώ
κι άλλοτε μου ΄'γνεφε"
απ΄την άλλη άκρη της σκέψης
ένα οπτικοποιημενο
μέλλον
 
 
 
 
 

Δεν υπάρχουν σχόλια: