"Καθισμένος στα βράχια σε ακούω...μάνα θάλασσα... δεν σε καταλαβαίνω ....μαντεύω στα τυφλά ότι κάτι θέλεις να μου πεις ... μα να με πάς εκεί που θα θελα δεν μπορείς.....απεραντοσύνη δίχως κέντρο ...τον ανθρωπινό μου λόγο δεν καταλαβαίνεις ...μάνα Θάλασσα ...πόσο θα μου πάρει να επιστέψω στη γενέτειρά μου;" (Gabriel Celaya)
Πάλι ήρθε το αγαπημένο μου φθινόπωρο,
πνίγομαι στην μελαγχολία του,
νιώθω την αρχή του,νιώθω το τέλος.
Μυρίζω βρεγμένο χώμα, μόνο αυτό με ηρεμεί,
κατεβαινω στην αυλή και ρίχνω νερό στο χώμα ....όπως κείνη τη μέρα..... κατακαλόκαιρο ήταν .... και μόνο η μυρωδιά της βρεγμένης γης με έσωσε.....
Τώρα συνεχίζω στην ψευδαίσθηση... κι αυτή μου δίνει μια στάλα δύναμης...
το ξέρω πια δεν είναι τίποτα το ίδιο.
Τρόμαξες σα μικρό γατάκι .... και για μένα δεν έχεις την ίδια όψη ..... έχεις μικρύνει πολύ από τοτε που σε θαύμαζα...παιδάκι θά μου να και σε θεωρουσα γίγαντα σιγά σιγά σε είδα να φτάνεις εκεί που ήμουνα και τώρα σε βλέπω να μικραίνεις ....
αδύναμο πλασματάκι.... φοβισμένο τρομοκρατημένο .... να κρύβεσαι σαν παιδάκι την π΄ρωτη μέρα στο σχολείο σε κείνη τη φούστα της μάνας-...
Μη φοβάσαι...
θα είμαι εδώ...αν χρειαστείς κάπου να πεις , να δακρύσεις για όσα έχασες για όσα βρηκες ..όσα στερηθηκες και όσα γευτηκες .....
κι αν απ αυτό το φθινόπωρο βγούμε νικητές θα τ'αντιμετωπίσουμε όλα ...κι αν χάσουμε... θα είναι μόνο αιτία για κάτι καινούργιο....Δε φοβάμαι να χάνω τρέμω μήπως έχεις μάθει μόνο να κερδίζεις.....
29 Σεπτεμβρίου 2011 ...ένας μικρός κόκκος απ' το απέραντο ενός τόπου ..κόκκος ταξιδιού.... Ελάχιστες ευωδιές σ’ένα κομμάτι ουρανού …Πορτάρα , πού οδηγεί στις καρδιές των κατοίκων του νησιού της …στο ημίφως μιας ακτίνας Φεγγαριού ή μιας αναλαμπής πρόλογος μιας έναρξης ...μιας αυγής που θα ξημερώσει…
(Γιάννης Ρίτσος, «Ἡ Κυρά τῶν Ἀμπελιῶν», εκδ. Κέδρος, Αθήνα 1979)
Δευτέρα 8 Αυγούστου 2011
ένα νανούρισμα θαλασσινό
370311 25283537.5167 24.8833 270887
Έσκυψα,κι ένα κοχύλι σου 'δωσα
της θάλασσας νανούρισμα
για ν' αποκοιμηθείς
κι ύστερα στην άμμο πάνω σ' άφησα
κι από τα χείλη σου έφτασα
στην ψίχα της ζωής.
Σε 18 μέρες και δυο ώρες....
Εσύ ,εσύ εσύ Ομορφιά στα μάτια μου Βήμα στα πόδια μου, Σκέψη στο νου μου, κρυμμένη , ξεχασμένη, στα πολυδαίδαλά του σοκάκια Κρυφή θε να μένει.
Τρίτη 26 Ιουλίου 2011
ανυπόδητες στιγμές σεβόμενες την ηρεμία της νύχτας… στους διαδρόμους της σιωπής, αγγίζει από μακριά..στεριές .. τα είδωλά της… σπέρνοντας στη μνήμη της ψυχής , του ονείρου ενός βαρκάρη ταξιδευτή του νου… που αποξεχάστηκε κάπου εκεί στα βράχια της πειραϊκής στους ατραπούς της σιωπής…
Nα μιλώ,θέλω , δεν μπορώ
Να νιώθω ,θέλω , δεν μπορώ
Να σκέφτομαι,θέλω , προσπαθώ.
θες να με δεις να κλαίω;
Χωροφύλακας του νου μου ,
Χρόνια τώρα....
Οριοθετείς , υπαγορεύεις ....
Κάθε ανεπαίσθητη κίνηση ελέγχεις.
Μαριονέτα....θά ΄πρεπε να λέγομαι..... Πού να μιλήσω;
Σε ποιόν ουρανό,
Δεν μου μένει τίποτ’ άλλο μόνο η σκέψη.
Μη μου τη φυλακίζεις
όνειρα θέλω να κάνω μη μου τα στερείς,
απέχουν απ' την πραγματικότητα....
Nα μιλώ,θέλω , δεν μπορώ
Να νιώθω ,θέλω , δεν μπορώ
Να σκέφτομαι,θέλω , προσπαθώ.
θες να με δεις να κλαίω;
Χωροφύλακας του νου μου ,
Χρόνια τώρα....
Οριοθετείς , υπαγορεύεις ....
Κάθε ανεπαίσθητη κίνηση ελέγχεις.
Μαριονέτα....θά ΄πρεπε να λέγομαι.....
Πού να μιλήσω;
Σε ποιόν ουρανό,
Δεν μου μένει τίποτ’ άλλο μόνο η σκέψη.
Μη μου τη φυλακίζεις
όνειρα θέλω να κάνω μη μου τα στερείς,
Είναι αργά για να γίνουν πραγματικότητα.
…κι αν μέρα τη μέρα ταξιδέψε...σε θαλασσινά περάσματα σε ρότα πλοίων φλογισμένη...σε ώρες..σε χρόνο.. το αδύνατο έσμιγε με το δυνατό... σαν παράπονο...που δεν μετατοπίστηκε στο απροσδόκητο μιας ελπίδας....ότι δεν θέλησα να πάρει ο άνεμος την ανέγγιχτη στιγμή μου ...στη κόχη των δικών μου παλμών....
Σε κόκκινα σεντόνια ξάπλωσε...η Κ α λ η μ έ ρ α εκεί σκόρπισαν τα γράμματά Της...στον τόπο Μου τρυφερά λες κι ήταν ... το όνειρο...που ονειρεύτηκα κι αποκοιμήθηκε μες το δικό μου...14 Ιουλίου 2011
La mujer azul por Yannis Ritsos
Se mojó la mano en el mar.
Se volvió azul, la mano.
Le gustó.
Se zambulló desnuda en el mar.
Se volvió azul.
Azules también su voz y su silencio.
La mujer azul.
Todos la admiraron.
Nadie la amó.
Déjame ir contigo
Qué luna esta noche…
Es buena esta luna, no se marcarán mis canas
La luna hará que mi pelo vuelva a ser dorado –no te darás cuenta
Déjame ir contigo
En noches bañadas por la luna
las sombras se engrandecen en mi casa
Manos invisibles corren las cortinas
Un dedo tenue escribe palabras olvidadas en el polvo que cubre el piano
No quiero oírlas… Cállate
Σε βρήκα για μια νύχτα μόνη
και πότε θα σε ξαναβρώ
η θύμησή σου με σταυρώνει
σ' ένα κατάφωτο σταυρό
η θύμησή σου με σταυρώνει
σ' ένα κατάφωτο σταυρό
Δεν κλαίω για αυτά που μου 'χεις πάρει
για αυτά που μου 'χεις αρνηθεί
μου 'χεις χαρίσει ένα φεγγάρι
γαλάζιο, ανείπωτο, βαθύ.
Δεν κλαίω για αυτά που μου 'χεις πάρει.
Στη τρυφερή σου την παλάμη
κουρνιάζουν τα χρυσά πουλιά
ποιαν αμαρτία να 'χω κάνει
και μου χουν λείψει τα φιλιά
ποιαν αμαρτία να 'χω κάνει
και μου χουν λείψει τα φιλιά
Δεν κλαίω για αυτά που μου 'χεις πάρει
για αυτά που μου 'χεις αρνηθεί
μου 'χεις χαρίσει ένα φεγγάρι
γαλάζιο, ανείπωτο, βαθύ.
Δεν κλαίω για αυτά που μου 'χεις πάρει.
^_^ ^_^ ^_^ ^_^ ^_^ ^_^
Μη ψάχνεις άλλο κάθετι έχει την όψη σου, το λόγο σου, την μυρωδιά σου
30/05/11…η μοναξιά έγινε φως και ταξιδεύει σ’ άλλη ρότα τη σκέψη μια νότα σιωπής , θύμηση στην αντανάκλαση φως φαναριού και στα σκόρπια είδωλα των ματιών μου.... είδα τον Δον Κιχώτη να κυνηγά κύματα και τον ζήλεψα....…
η μοναξιά έγινε φως και ταξιδεύει στο άπειρο της σκέψης με αύρα που φυσά νοτισμένη απ’ τη υγρή μέρα…. και με όνειρα που ντύνω εσαεί… με τον παφλασμό που θα έκανε νερό θαλασσινό..αν υπήρχε….
27 Μαΐου 2011
..η… θάλασσα λαμπυρίζει ..μεσημέρι, το κύμα σκάει λίγο πιο πέρα απαράλλαχτα αιώνες τώρα, στιγμή όπου αγγίζεται η τρυφερή επιφάνεια ..λίγο πριν λίγο μετά …σε σερνάμενα στοιχεία ονείρων μιας εικόνας εσταυρωμένου πλεούμενου…. αίμα χτυπάει, πάνω στο νερό που δεν υπάρχει.. γέρνοντας σε μια καμπύλη ρότα.. ανάμνησης… ότι αισθάνθηκα…..
25 Μαΐου 2011 μια στάλα φως... έναν κόκκο... στο σκοτεινό μισοφέγγαρο... σε μια εύθραυστη στιγμή... χωρίς υποσχέσεις... ... χωρίς όρκους... χωρίς δεσμεύσεις.. που παραακολουθεί ασφυκτικά την ζωή μου...
25 Μαΐου 2011
Τώρα που ξεκινά για τα καλά το καλοκαίρι… ακόμα κι αν πλέον δίπλα μου δεν έχω εκείνους που αποζητούσα…. αποφάσισα έστω και μια φορά την εβδομάδα να ξαναγίνομαι Ναυαγός και Αγναντεύοντας να φωλιάζω σε τούτη εδώ τη γωνιά…
23 Μαΐου 2011
...σαν τη λάμψη του κεριού όταν τρεμόπαιζε της νυχτιάς ο αγέρας αναμνήσεις σκηνοθετούσε το μυαλό Σκηνές στης ατέρμονης μοναξιάς τη σιωπή…Ατελείωτα όνειρα παρέσερνε το απαλό αεράκι .Τώρα που το φως κι ο αγέρας ζητά την ψυχή μας να την αποθέσει στους ορίζοντες μιας νησιώτικης ανοιχτωσιάς…Και τώρα, που το «τώρα» μας νικάει,με τι ν’ αντιπαλαίψεις το σκοτάδι;
Κυριακή 22 Μαΐου 2011 10:55μ.μ
Δυο σταγόνες θάλασσας έκλεψα με τον νου χωρίς να περπατήσω στο γαλάζιο της χωρίς να αγγίξω καν τον βυθό της.... Aγγιξα χείλη αλμυρά ...στην άκρη της ακτής...σφράγισα τα μάτια και μέθυσα... απολαμβάνοντας ένα ίχνος αίσθησης... κι αν η ύλη... ... ταξίδευε απ' τη επιθυμία... αποβάλλοντας νωπούς πόθους... πλάθοντας ανεξέλεγκτες φαντασιώσεις... σταμάτησα... έκλεψε δυο σταγόνες... χωρίς να αγγίξω καν τον βυθό της....
22 Μαΐου 2011
Τι να στερήσω απ' το άπειρο της... που αναπαράγεται στην απεραντοσύνη... τι να χορτάσω απ' το ελάχιστο...που έσβησε στο τελευταίο χαμόγελο... της δύσης... κι η θύμηση θα βασανίζεται...απ' την συνάντηση... της στιγμής...... Αύριο... θα έχουν χαθεί...τα αποτυπώματα μου... που χάραξα... καθώς πλησίαζα... την ζωή......
13 Μαΐου 2011
με όνειρα ντύνω το πρωινό χαμογελώ στη μέρα που υπάρχει... χαμογελώ με τον παφλασμό που θα έκανε το νερό θαλασσινό αν υπήρχε….
9 Μαΐου 2011
Αγκαλιάζοντας...την μορφή της ,μέσα μου... ανατέλλω... με μια Κ α λ η μ έ ρ α στην ψυχή μου... Φιλώντας...έντονα τις ακτές...σκέψεων απ' τα μάτια... σκουπίζω... ... την γεύση...αλμυρή στα χείλη... υγρή... ανάσα...
8 Μαΐου 2011
ο μέσα μου ο χρόνος….ανάμεσα στα πλήκτρα computer και τον χρόνο… ....μια θάλασσα…. που τα μάτια μου ακόμα κοιτάζουν το πέλαγος... Θάλασσα νησιώτικου λιμανιού σε θωριά γλυκιάς θύμησης… στην ψυχή μου..
ο άνεμος λιγωμένος από τα δικά της στα δικά μου στήθη…. γυρεύει να βρεί ανάσα στα δάκρυα τ’ ουρανού, κι ανάσανα βαθιά, σε ρότα πυρωμένη….Πόρο Τσελεβίνια … τι χρώμα αποκτά ο ουρανός στα μάτια εκείνου που ελπίζει ; αφήνοντας κάθε αγωνία, κάθε δισταγμό….
…όνειρα κεντημένα πάνω στης θύμησης την δαντέλα του τότε.. στρατολογούνε πάλι την μνήμη στην Αίγινα.. ντυμένες όλες στα επίσημα φορέματα του Πουνεντομαϊστρου…με μια αχτίδα άλμης…χαμόγελου…σ’ένα δακρυσμένο ουρανό…
Κυριακή 8 Μαΐου 2011 12:46
..έλουσα και έντυσα τα κύτταρα της νυχτιάς... σε γαλήνη στις άκρες των σκέψεων... και τ' άστρο του βορά με οδηγούσε ... σ’ άνεμο που φυσούσε νοτισμένος απ τα Κύθηρα στο άηχο ...μιας Καληνύχτας..
…μέσα από το χρώμα και τον ήχο Της … και από πανδαισία χρωμάτων βαπορίσια .. οι μέρες μαζί σου.. και οι νύχτες , μικρά καθημερινά ζεστά αγγίγματα …θύμησες.. χτυπούν ..μαζί με την καρδιά μου…
Σάββατο 7 Μαΐου 2011 11:13
πλάι σ’ ανοιχτό παράθυρο Θαλασσινό… στάθηκα λίγο εκεί που το φως του ήλιου κι αλμύρα… σε μέρες Άνοιξης έκλεισαν λέξεις που καμιά δεν σε χωρά… σε φως αγνό στη διαύγεια του βυθού..της Ζωής….!!
...όμορφα ταξίδια....!Τέτοιαν ώρα Θεέ μου θέλω να πεθάνω αχ και να μπορούσα λίγο να σταθώ..και στο χρόνο μέσα ν' απογειωθώ….!!!
6 Μαΐου 2011
Στάθηκε λίγο εκεί που το φως και σταγόνες βροχής έσβηναν πάνω στο πλακόστρωτο …και οι στιγμές σκορπίζονταν διάπυρες γύρω του ..αυτό ήταν αρκετό για ν’αφήσει το δικό του ζεστό ίχνος… από τοχρώμα και τον ήχο βροχής σαν φωνής ..Καλημερας
..ένα πεζούλι ασβεστωμένο κάποτε και λέξεις αφημένες πάνω του άνεμος που φυσούσε νωτισμένος μέρες ..άνοιξης… πλάι στ’ ανοιχτό παράθυρο..Ταξιδευτή του Νου.. που άφηνε το δικό του ζεστό ίχνος μέσα στον χώρο κάπου εκεί στον ..Τόπο Μου…!
.JPG)
