La mujer azul por Yannis Ritsos

La mujer azul por Yannis Ritsos
Se mojó la mano en el mar.
Se volvió azul, la mano.
Le gustó.
Se zambulló desnuda en el mar.
Se volvió azul.
Azules también su voz y su silencio.
La mujer azul.
Todos la admiraron.
Nadie la amó.

LA SONATA DEL CLARO DE LUNA DE YANNIS RITSOS

Déjame ir contigo
Qué luna esta noche…
Es buena esta luna, no se marcarán mis canas
La luna hará que mi pelo vuelva a ser dorado –no te darás cuenta
Déjame ir contigo
En noches bañadas por la luna
las sombras se engrandecen en mi casa
Manos invisibles corren las cortinas
Un dedo tenue escribe palabras olvidadas en el polvo que cubre el piano
No quiero oírlas… Cállate

Δεν κλαίω

Στίχοι: Γιάννης Ρίτσος Μουσική: Μάριος Τόκας

Σε βρήκα για μια νύχτα μόνη
και πότε θα σε ξαναβρώ
η θύμησή σου με σταυρώνει
σ' ένα κατάφωτο σταυρό
η θύμησή σου με σταυρώνει
σ' ένα κατάφωτο σταυρό

Δεν κλαίω για αυτά που μου 'χεις πάρει
για αυτά που μου 'χεις αρνηθεί
μου 'χεις χαρίσει ένα φεγγάρι
γαλάζιο, ανείπωτο, βαθύ.
Δεν κλαίω για αυτά που μου 'χεις πάρει.

Στη τρυφερή σου την παλάμη
κουρνιάζουν τα χρυσά πουλιά
ποιαν αμαρτία να 'χω κάνει
και μου χουν λείψει τα φιλιά
ποιαν αμαρτία να 'χω κάνει
και μου χουν λείψει τα φιλιά

Δεν κλαίω για αυτά που μου 'χεις πάρει
για αυτά που μου 'χεις αρνηθεί
μου 'χεις χαρίσει ένα φεγγάρι
γαλάζιο, ανείπωτο, βαθύ.
Δεν κλαίω για αυτά που μου 'χεις πάρει.
            

   ^_^  ^_^  ^_^  ^_^  ^_^  ^_^ 

Μη ψάχνεις άλλο κάθετι έχει την όψη σου, το λόγο σου, την μυρωδιά σου

30/05/11…η μοναξιά έγινε φως και ταξιδεύει σ’ άλλη ρότα τη σκέψη  μια νότα σιωπής ,
θύμηση στην αντανάκλαση φως φαναριού  και στα σκόρπια είδωλα των ματιών μου....
είδα τον Δον Κιχώτη να κυνηγά κύματα  και τον ζήλεψα....…

η μοναξιά έγινε φως και ταξιδεύει στο άπειρο της σκέψης με αύρα που φυσά νοτισμένη απ’ τη υγρή μέρα…. και με όνειρα που ντύνω εσαεί… με τον παφλασμό που θα έκανε νερό θαλασσινό..αν υπήρχε….

27 Μαΐου 2011

 

 
..η… θάλασσα λαμπυρίζει ..μεσημέρι, το κύμα σκάει λίγο πιο πέρα απαράλλαχτα αιώνες τώρα, στιγμή όπου αγγίζεται η τρυφερή επιφάνεια ..λίγο πριν λίγο μετά …σε σερνάμενα στοιχεία ονείρων μιας εικόνας εσταυρωμένου πλεούμενου…. αίμα χτυπάει, πάνω στο νερό που δεν υπάρχει.. γέρνοντας σε μια καμπύλη ρότα.. ανάμνησης… ότι αισθάνθηκα…..

 

25 Μαΐου 2011 μια στάλα φως...
έναν κόκκο...
στο σκοτεινό μισοφέγγαρο...
σε μια εύθραυστη στιγμή...
χωρίς υποσχέσεις... ...
χωρίς όρκους...
χωρίς δεσμεύσεις..
που παραακολουθεί ασφυκτικά την ζωή μου...

 

25 Μαΐου 2011

 

Τώρα που ξεκινά για τα καλά το καλοκαίρι… ακόμα κι αν πλέον δίπλα μου δεν έχω εκείνους που αποζητούσα…. αποφάσισα έστω και μια φορά την εβδομάδα να ξαναγίνομαι Ναυαγός και Αγναντεύοντας να φωλιάζω σε τούτη εδώ τη γωνιά…

 

 23 Μαΐου 2011

 

...σαν τη λάμψη του κεριού όταν τρεμόπαιζε της νυχτιάς ο αγέρας αναμνήσεις σκηνοθετούσε το μυαλό Σκηνές στης ατέρμονης μοναξιάς τη σιωπή…Ατελείωτα όνειρα παρέσερνε το απαλό αεράκι .Τώρα που το φως κι ο αγέρας ζητά την ψυχή μας να την αποθέσει στους ορίζοντες μιας νησιώτικης ανοιχτωσιάς…Και τώρα, που το «τώρα» μας νικάει,με τι ν’ αντιπαλαίψεις το σκοτάδι;

Κυριακή 22 Μαΐου 2011  10:55μ.μ

 

 

Δυο σταγόνες θάλασσας έκλεψα με τον νου χωρίς να περπατήσω στο γαλάζιο της
χωρίς να αγγίξω καν τον βυθό της....
Aγγιξα χείλη αλμυρά ...στην άκρη της ακτής...σφράγισα τα μάτια και μέθυσα...
απολαμβάνοντας ένα ίχνος αίσθησης...
κι αν η ύλη... ...
ταξίδευε απ' τη επιθυμία...
αποβάλλοντας νωπούς πόθους...
πλάθοντας ανεξέλεγκτες φαντασιώσεις...
σταμάτησα...
έκλεψε δυο σταγόνες...
χωρίς να αγγίξω καν τον βυθό της....

 

22 Μαΐου 2011

 

 

Τι να στερήσω απ' το άπειρο της... που αναπαράγεται στην απεραντοσύνη...
τι να χορτάσω απ' το ελάχιστο...που έσβησε στο τελευταίο χαμόγελο...
της δύσης...
κι η θύμηση θα βασανίζεται...απ' την συνάντηση...
της στιγμής......
Αύριο...
θα έχουν χαθεί...τα αποτυπώματα μου...
που χάραξα...
καθώς πλησίαζα...
την ζωή......

 

13 Μαΐου 2011

με όνειρα ντύνω το πρωινό
χαμογελώ στη μέρα που υπάρχει...
χαμογελώ με τον παφλασμό που θα έκανε
το νερό θαλασσινό αν υπήρχε….

 

9 Μαΐου 2011

 

Αγκαλιάζοντας...την μορφή της ,μέσα μου... ανατέλλω...
με μια Κ α λ η μ έ ρ α
στην ψυχή μου...
Φιλώντας...έντονα τις ακτές...σκέψεων απ' τα μάτια...
σκουπίζω... ...
την γεύση...αλμυρή
στα χείλη...
υγρή...
ανάσα...

8 Μαΐου 2011

 

ο μέσα μου ο χρόνος….ανάμεσα στα πλήκτρα computer και τον χρόνο…
....μια θάλασσα….
που τα μάτια μου ακόμα κοιτάζουν το πέλαγος...
Θάλασσα νησιώτικου λιμανιού σε θωριά γλυκιάς θύμησης…
στην ψυχή μου..

ο άνεμος λιγωμένος από τα δικά της στα δικά μου στήθη…. γυρεύει να βρεί ανάσα στα δάκρυα τ’ ουρανού, κι ανάσανα βαθιά, σε ρότα πυρωμένη….Πόρο Τσελεβίνια … τι χρώμα αποκτά ο ουρανός στα μάτια εκείνου που ελπίζει ; αφήνοντας κάθε αγωνία, κάθε δισταγμό….

θύμησες..

…όνειρα κεντημένα πάνω στης θύμησης την δαντέλα
του τότε.. στρατολογούνε πάλι την μνήμη στην Αίγινα..
ντυμένες όλες στα επίσημα φορέματα του Πουνεντομαϊστρου…με μια αχτίδα άλμης…χαμόγελου…σ’ ένα δακρυσμένο ουρανό…

Κυριακή 8 Μαΐου 2011 12:46

..έλουσα και έντυσα τα κύτταρα της νυχτιάς...
σε γαλήνη στις άκρες των σκέψεων...
και τ' άστρο του βορά με οδηγούσε ...
σ’ άνεμο που φυσούσε νοτισμένος απ τα Κύθηρα
στο άηχο ...μιας Καληνύχτας..

 

…μέσα από το χρώμα και τον ήχο Της …
και από πανδαισία χρωμάτων βαπορίσια ..
οι μέρες μαζί σου..
και οι νύχτες ,
μικρά καθημερινά ζεστά αγγίγματα …θύμησες..
χτυπούν ..μαζί με την καρδιά μου…

 

 Σάββατο 7 Μαΐου 2011 11:13

πλάι σ’ ανοιχτό παράθυρο Θαλασσινό… στάθηκα λίγο εκεί που το φως
του ήλιου κι αλμύρα… σε μέρες Άνοιξης
έκλεισαν λέξεις που καμιά δεν σε χωρά…
σε φως αγνό στη διαύγεια του βυθού..της Ζωής….!!

 

...όμορφα ταξίδια....!Τέτοιαν ώρα Θεέ μου θέλω να πεθάνω αχ και να μπορούσα λίγο να σταθώ..και στο χρόνο μέσα ν' απογειωθώ….!!!

 

6 Μαΐου 2011

Στάθηκε λίγο εκεί που το φως και σταγόνες βροχής έσβηναν πάνω στο πλακόστρωτο …και οι στιγμές σκορπίζονταν διάπυρες γύρω του ..αυτό ήταν αρκετό για ν’αφήσει το δικό του ζεστό ίχνος… από το χρώμα και τον ήχο βροχής σαν φωνής ..Καλημερας

..ένα πεζούλι ασβεστωμένο κάποτε και λέξεις αφημένες πάνω του
άνεμος που φυσούσε νωτισμένος μέρες ..άνοιξης…
πλάι στ’ ανοιχτό παράθυρο..Ταξιδευτή του Νου..
που άφηνε το δικό του ζεστό ίχνος μέσα στον χώρο
κάπου εκεί στον ..Τόπο Μου…!

 

Θαλασσες.

Θαλασσες πολυταξιδεμένες,

θάλασσα ζωή,

θάλασσα ελπίδα,

θάλασσα μοναξιά

Θάλασσα όνειρο σκέψη

θάλασσά μου εσύ.

Μικρό και ζηλευτό μου

μαης 2011

Ακόμα ονειρεύομαι!

Κυριακάτικο όμορφο πρωινό ,

ακούοντας τις "μικρές νωθίες" ,

προσπαθώντας να κάνω την υπέρβασή μου.

Η μπαλάντα της μάνας

Χρόνια Πολλά μανούλα

Η μπαλάντα της μάνας

“Την ώρα αυτή που τα μωρά ξυπνάνε

πάνω στου στήθους τη ζεστή φωλιά

πού να ‘ναι κι ο δικός μου γιος; πού να ‘ναι;

Στης θάλασσας μέσα την αγκαλιά

με δίχως νανουρίσματα κοιμάται…

Κοιμάται ο γιος μου μη μου τον ξυπνάτε

κύματα, πιο βαθιά μη μου τον πάτε

της άρμης σας πικρά είναι τα φιλιά.

Ποιο άλλο μικρό δέχτηκε τέτοια χάδια;

Πίνει για γάλα τον πικρόν αφρό

του κύματος φοράει τα τυλιγάδια

τριγύρω στο λαιμό τον τρυφερό.

Πού είδατε αλλού τέτοιο ακριβό γιορντάνι;

Νάνι του, νάνι, νάνι- νάνι- νάνι

Σωπάτε, νάνι, το παιδί μου κάνει

Κι έχει για κούνια, τώρα το νερό.

Και για πνιγμούς, για τραγικά ναυάγια

μέσα στις νύχτες του όλο ιστορεί.”

Για της νεράιδας- θάλασσας τα μάγια

Που παίρνει όποιον τις νύχτες τη θωρεί

- Αποκοιμούνται στο μαστό τα βρέφη -

Μένανε, η άρμη το παιδί μου τρέφει

με το μικρό του δαχτυλάκι γνέφει

της τρικυμίας ν’ αρχίσουν οι χοροί.

Μ’ απόψε, η θάλασσα είναι σαν το λάδι

- πλατειά, θαρρείς, που απλώθηκε στρωμνή –

μαυρίζει, αίμα πνιγμένου, το σκοτάδι.

Παιδί μου, ακούς της μάνας τη φωνή;

Πού απόψε, αυτή σου σιγοτραγουδάει:

“Μαζί θα κοιμηθούμε, πλάι πλάι

νάνι, κανένας μη μου το ξυπνάει

γιατί η καρδούλα του ίσως να πονεί.”

Μελισσάνθη,Η μπαλάντα της μάνας Από τη συλλογή “Τα ωραιότερα ποιήματα για τη μάνα”

πρωτομαγιά

Καλό μήνα

Αυτό το τραγούδι μου θυμήζει το στίχο "πριν το τέλος πως μοιαζει η σιωπή σαν αγάπη μεγάλη"μπορεί πάλι να κάνω λάθος. Να χάνομαι μέσα στις ομίχλες και τα βήματα. Σε κείνο το χώρο όπου ψυχές καρδιές και αλήθειες ανακατεύονται περίτεχνα στο όνειρο που πλημυρίζει το νου και ξεχυλίζει από τα μάτια.

Gabriel García Márquez

Καλή Ανάσταση

Η Θλίψη για την Θυσία του Χριστού σήμερα κρύβει μέσα της την ελπίδα για ένα αύριο γεμάτο ευτυχία και αγάπη.Καλή Ανάσταση.

ΑΝΑΣΤΑΣΙΜΟ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ

ΑΝΑΣΤΑΣΙΜΟ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ


Για τους πεσόντες στην κατοχή Αγρινιώτες

Και

Για όλους τους Ρωμιούς – θύματα του ναζισμού



Του Γιάννη Ρίτσου



Τόπος ιερός, εδώ που οι αντίχριστοι ξανασταύρωσαν το Χριστό και την Ελλάδα,

κ' είταν Παρασκευή Μεγάλη, 14 του Απρίλη,

και κει που η γης ανάβρυζε κρινάκια, παπαρούνες χαμομήλια για το Πάσχα

σκάφτηκαν τάφοι και στους τάφους δε χωρούσαν οι λεβέντες,

και μες στα σπλάχνα δε χωρούσε τόσος πόνος.



Κι' είταν το Αγρίνι ολάκερο ένας Επιτάφιος μ' όλα του τα κεριά σβησμένα

Κι αντίς καμπάνες απ' τον όρθρο ως το σπερνό, ντουφεκιές ακούγονταν,

κ' οι κρεμασμένοι σάλευαν σαν καβαλάρηδες του ανέμου κ' έφευγαν πάνω απ' το χρόνο

και μες στο απόβροχο, τη νύχτα της Ανάστασης, τ' άστρα που βγήκανε, λάμψη δεν είχαν

κ' είτανε τ' άστρα σα βρασμένο στάρι για τα κόλλυβα των σκοτωμένων,

στάρι πιτσιλισμένο μαύρη ζάχαρη, μαύρη σταφίδα, μαύρο ρόϊδι,

και στις αυλές, την άλλη μέρα, αντίς αρνιά να ψήνονται, τραγούδια ν΄αντηχούνε,

κ' ήλιοι τα πορτοκάλια, μες απ' τα πλυμένα φύλλα, να φωτίζουν του χορού τις δίπλες,

μουγκός ο θρήνος και μουγκή η κατάρα πνίγονταν μες στης σκλαβιάς το μαύρο φόβο,



'Αϊ, μανάδες Αγρινιώτισσες, τι μαύρο πουν' το μαύρο χρώμα,

η μαύρη νύχτα και το μαύρο σας σταυροδετό τσεμπέρι,

το κυπαρίσσι της σιωπής στο μαύρο κορφοβούνι

ως και της λεμονίτσας τ' άσπρα λουλουδάκια μαύρισαν κ' εκείνα

ως και το κόκκινο αίμα των παιδιών σας μαυρολογούσε πάνω στα λιθάρια.



'Αϊ, μανάδες Αγρινιώτισσες, μαύρος καημός που βόσκησε τα φύλλα της καρδιάς σας,

όμως το γαίμα των παιδιώνε σας βγαίνει πάνω απ' το μαύρο

κόκκινο της θυσίας, της αγρύπνιας κόκκινο,

κόκκινο της αυγής και της ελπίδας,

το κόκκινο της λευτεριάς, κόκκινο κατακόκκινο.




Βάφει τ' αυγά της νέας Λαμπρής και του μπαξέ σας τα τριανταφυλλάκια,

βάφει και τα πουκαμισάκια τους τα τρυπημένα από τα βόλια

και τα πουκαμισάκια τους πλατειές σημαίες αγερολάμνουν

κ' οι νιοι λεβέντες τα κρατούν και παν μπροστά στην ιστορία.



Και νάτοι ολόμπροστα, να ο Χρήστος, κι ο Αβραάμ, νάτος κι ο Πάνος,

Νάτος κι ο κάπταν Λίας, να κι ο Πάσχος, 19 χρονώ παλληκαράκι,

νάτοι οι 120 Αγρινιώτες μπρος στην μάντρα της Αγιά Τριάδας,

να κ' οι 55 εκεί στο σταυροδρόμι που περνάει το τραίνο Αγρίνι-Μεσολόγγι, φορτωμένο μήλα,

να κ' οι 200 της Πρωτομαγιάς στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής με τις αγριομολόχες,

να το προσφυγολόι της Κοκκινιάς με τα μεγάλα δαφνοκλάδια της Δημοκρατίας

να και το Δίστομο, το Κούρνοβο, και τα Καλάβρυτα με τα κομμένα σπίτια,

νάτος κι ο Γοργοπόταμος- με το γιοφύρι του σαν κόκκινο άλογο ορθωμένο,

να κ' οι αγωνιστές του21

και οι άλλοι πριν, κ' οι άλλοι μετά,

παιδιά μας, τα παιδιά μας με σημαίες μεγάλες.



Μπροστά, μπροστά, κατάμπροστα,

μέσα στο φως που πρόβαλε μεγάλο απ' τις πληγές τους,

μπροστά, μπροστά, φωνάζοντας:

εκεί που η Λευτεριά ανατέλλει απ' το αίμα μας, θάνατος δεν υπάρχει.



Λοιπόν μην κλαίτε μάνες Αγρινιώτισσες, θάνατος δεν υπάρχει

μόνο τα χέρια δώστε, αδέλφια μου, να βασιλέψει ειρήνη,

ν' ανθίσει γέλιο στις ματιές, να λάμψει ο κόσμος όλος,

κι όλος ο κόσμος μια φωνή να τραγουδήσει: Ειρήνη, Ειρήνη, Ειρήνη.



Αθήνα, 4 V 80

Γιάννης Ρίτσος

Θα 'θελα να σ' έχω στην αγκαλιά μου,
για να ξέρω αν υπάρχω
γύρνα με πίσω στην αρχή

Θέλω να πεθάνω στην αγκαλιά σου ,για να ξέρω πως υπήρξα

Να πάρει μορφή η τελευταία μου πνοή , να χαθώ σαν άστρο στο κορμί σου

Να αναστηθεί η ψυχή μου ,

θα ανάψω ένα κερί για σένα και για μένα, θάλασσά μου ..

και θα ζητήσω του,

να ζήσω όσο χρόνο μου μένει κοντά σου κι ύστερα να φύγω στην αγκάλη σου

στο δικό μας χάρτη στη δική μας πορεία

Να ζήσω όσα ονειρεύτηκα και χάσαμε όσα δεν τολμήσαμε τότε.

πλέκω έναν άλλο ουρανό...στην σκέψη..

3 Απριλίου 2011

 

 

.....κι όταν η άνοιξη... σφραγίσει το πέρασμα της...
θα να ‘μαι εκεί... και θα κρατώ... το πρώτο της λουλούδι...
με ρίζες που θα στάζουν...τον Μάρτη , Απρίλη... ζεστά χρώματα...
την πρώτη τους ανάσα... θα την κρατώ...
από ένα χαμόγελο...ανοιξιάτικης μέρας .

 

Κυριακή 3 Απριλίου 2011 5:14

με μιαν ανάσα...
φωτογράφισα...την μέρα
για να θυμάμαι όταν θα έχουμε...
στην αγκαλιά μας...
το όνειρο.....

 

Σάββατο 2 Απριλίου 2011 7:55

 

 

"...ποιά μέρα άραγε της δημιουργίας είναι αυτή; ".......Χάραξε...
πριν ο πόθος κεντήσει... μια άλλη εποχή... που επαιτεί... στην ψυχή...
την άνοιξη...το αύριο.

"...ποιά μέρα άραγε της δημιουργίας είναι αυτή; ".......που χάραξε..και
ξεκρέμασε απ' τον ουρανό... το όνειρο... στο κέντρο της γήινης ύπαρξης ... αγγίζοντας το...μονό με μια ματιά
τρυφερά σαν χάδι...

2 Απριλίου 2011

Ένα διάλειμμα...στον λήθαργο...της μέρας χάραξε προορισμό...
στην σημαία της αύρας... μιας κρυμμένης ανάσας... ότι στα χέρια μου κρατώ ταξίδια... στην καρδιά μου τα κλειδιά που δεν χάρισα... σκούπισε τα δακρυσμένα μάτια... πότισε γλείφοντας τα στεγνά χείλη...αγναντεύοντας τον Σαρωνικό
κούρδισε αδύναμους χτύπους... στην εγκαταλειμμένη καρδιά... χάρισε χαμόγελα...στην θολή Αίγινα.... στην ρίζα της μοναξιάς...

 

Τόσο μακριά και τόσο κοντά η αλήθεια της φύσης , μέσα στα ..μοναχά και τα αταίριαστα ..τα αναμιγνύει και φτιάχνει τέτοιες εικόνες ...ποιά μέρα άραγε της δημιουργίας είναι αυτή;

Χάραξε...
πριν ο πόθος...
κεντήσει...
μια άλλη εποχή...
που επαιτεί...
στην ψυχή...
την άνοιξη...

 

Παράνομες νότες... βραχνές φωνές...
κι ένα δάκρυ...
ανακατεύτηκαν με την άλμη...ακροθαλασσιάς
εκεί κάπου σε συναντώ...
μα το χαμόγελο στο αύριο γυρνά...
ρουφώ βελούδινες ανταύγειες...ήλιου φως θάλασσας γης ..χρώματα,
πλέκω έναν άλλο ουρανό...στην σκέψη..

 

Funámbulo

Πάλι ακροβατούμε στο χρόνο ,

πάνω από το ψέμα μας

αιωρούμαστε ,

στις αλήθειες μας κολυμπάμε...

Το δίχτυ!

Το δίχτυ που θα μας σώσει....

Το δίχτυ μας τυλίγει.

Ισορροπείς στο φανταστικό,

-------------------------------------

Καρφώμενο το βλέμμα στο περιτύλιγμα, ρουφάς,

δίνεις μιά ,χοροπηδάς από ζωή σε ζωή , αρπάζεις,

πάνω από το κενό νομίζεις πως ισορροπείς

δεν κατάφερες ούτε μισό μέτρο να σηκωθείς.

Το χειροκρότημα , ελπίζεις , αποζητάς

Ένα βήμα ακόμα και μια κίνηση

να σου κλέψω ,λίγα, απ΄όσα μου χρωστάς.