Ταξίδι-Θανάσης Βενέτης

Ταξίδι-Θανάσης Βενέτης

Σε δυο στίχους ανάμεσα φύτρωσες αδέσποτο
το σώμα σου λιβάδια και χαράδρες
πουλιά και άνεμοι το λήστευαν

ακύβέρνητα νερά σύννεφα των ματιών σου
πλημμύρισαν τα διψασμένα σου χαντάκια
μιλάω την ανάσα σου σε βαθιές σπηλιές

καραβάκι θρυλικό στο  πέλαγος μονάχο
αρμενίζεις, ήσυχα στα βαθιά κι απόκρημνα˙
μπλέκομαι  αθώρητος  πιο ψηλό πανί σου

κι ανηφορίζω, πρώιμη άνοιξη, στα παραθύρια σου.

Αναζητώντας γυρεύοντας βρέθηκα σε ένα πολύ τρυφερό ιστολόγιο της ποιήτριας Βάσως Μπρατάκη  οι λέξεις της τοποθετημένες με τέχνη , διηγούνται ιστορίεςκαι  ταξίδια  ζωής στο μπλέ της βελούδο

 

 

 

http://mpleveloudo.blogspot.gr/

Το τρένο φεύγει σtις οχτώ

...Νοέμβρης μήνας δε θα μείνει...

OMARA PORTUONDO-Juramento

Si el amor hace sentir hondos dolores
y condena a vivir entre miserias;
yo te diera, mi bien, por tus amores
hasta la sangre que hierve en mis arterias.

Si es surtidor de místicos pesares
que hace al hombre arrastrar largas cadenas;
yo te juro arrastrarlas por los mares,
infinitos y negros de mis penas;
a lo infinito y negro de mis penas.

Juramento ~ Miguel Matamoros

Τι εύκρατη που γίνεται η σκέψη όταν τα μπλε σου βγαίνουν περίπατο!

Γερνάς και σκοτεινιάζει.Τάσος Λειβαδίτης

Γερνάς και σκοτεινιάζει.

Στίχοι: Τάσος Λειβαδίτης
Μουσική: Μάνος Λοΐζος

Ερμηνεία:Β.Παπακωνσταντίνου

Ήταν ατέλειωτη η μέρα
κι ως νύχτωνε σε μια γωνιά
μ' ένα τσιγάρο του πατέρα
τους άντρες παίζαμε κρυφά.

Τώρα η μέρα σε τρομάζει
γύρω αποτσίγαρα σωρός
και πια δεν είναι γυρισμός
γερνάς και σκοτεινιάζει.

Γέλια παιδιών έξω απ' το σπίτι
πέτρες στην τσέπη της ποδιάς
μα έφτανε ένα νεκρό σπουργίτι
για να σε κάνει να πονάς.

Πάλι βρέχει~ Πάνος Φαλάρας

Πάλι βρέχει~ Πάνος Φαλάρας

Πάλι βρέχει, τα τρένα όπως πάντοτε θα φεύγουν για καινούργιες ξενιτιές
Πάλι βρέχει κοιτάζω απ' το τζάμι τις σκιές
κι εσύ απόψε όνειρο σαν χτες .
Πάλι βρέχει, πάλι βρέχει;

 

Πάλι βρέχει στους δρόμους όπως πάντοτε την ώρα τούτη πέφτει ερημιά
Πάλι βρέχει η νύχτα τρομαγμένη στη γωνιά
κι εσύ θλιμμένη θύμηση ξανά
Πάλι βρέχει, πάλι βρέχει;

Πάλι βρέχει, στην πόλη που ερήμωσε με πνίγει το τραγούδι της βροχής
Πάλι βρέχει, οι φίλοι στο καράβι της γραμμής
κι εσύ εδώ σαν όνειρο να ζεις
Πάλι βρέχει, πάλι βρέχει;

Mέρες που φύγαν

Μέρες που καρτερούσα
ν’ αλλάξουν οι καιροί
νύχτες που σεργιανούσα
τρεμάμενο κερί.

Μέρες που συλλογιόμουν
πού να 'σαι πού γυρνάς
κι από ποια βρύση ξένη
πίνεις και ξεδιψάς.

Μέρες που φύγαν μέρες που θα 'ρθουν
χρόνια που σ' αγαπώ
η αγάπη φτάνει σαν πυροφάνι
στης νύχτας το χορό.

Μέρες που φύγαν μέρες που θα 'ρθουν
χρόνια που σ' αγαπώ
γίνομαι αγάπη, γίνομαι Απρίλης
σκύβω και σε φιλώ.

Τα χρόνια που διαβήκαν
να σβήσω δε μπορώ
οι πίκρες που μας βρήκαν
δεν έχουν τελειωμό.

Στα σύνορα της νύχτας
δοσμένη η χαρά
και μες στο φως λουσμένη
μας γλυκοχαιρετά.

σΙωΠη

Σιωπή.

Στίχοι: Παύλος Παυλίδης
Μουσική: Ξύλινα Σπαθιά
Πρώτη εκτέλεση: Ξύλινα Σπαθιά


Παλιά φωτογραφία
στην άδεια παραλία
σιωπή.

Κοιτάζω απ'το μπαλκόνι
το δρόμο που θολώνει
η βροχή.

Λένε πως στη χώρα που ναυάγησες
βασιλεύουν οι μάγισσες.
Βουλιάζουνε στο βυθό και σε βγάζουνε
στον αφρό.

Λένε πως μας άφηνες στα κύματα
φυλαχτά και μηνύματα.
Τα βρήκανε τα παιδιά και χαθήκανε
ξαφνικά.

Η πόλη σαν καράβι
τα φώτα της ανάβει
γιορτή.

Θυμάμαι που γελούσες
να μείνω μου ζητούσες
παιδί.

Λένε πως στη χώρα που ναυάγησες
βασιλεύουν οι μάγισσες.
Βουλιάζουνε στο βυθό και σε βγάζουνε
στον αφρό.

Λένε πως μας άφηνες στα κύματα
φυλαχτά και μηνύματα. Τα βρήκανε τα παιδιά και χαθήκανε
ξαφνικά.

αναμονή ταξιδιού

 

..δεν είναι η αναμονή
του άγνωστου ταξιδιού, γοητευτική,
μες στην αβεβαιότητά της προσδοκίας..
είναι αυτή..
που κατοικά στην γειτονιά του ήλιου
κι έχοντάς με στο μέσο..μου διδάσκει
…το φως… 6 Απριλίου 2012 08:15

Σε περιμένω...

Σε γυρεύω
μεσ΄στου ήλιου τις ρωγμές
τις χάρτινες σταλαγματιές
σε γυρεύω

Σε γυρεύω
κι ο,τι ωραίο που κοιτάζω
είσ΄εσύ
ο,τι ωραίο
κι εσύ όπως πάντα λέιπεις

Σε περιμένω...
στη δίψα του καλοκαιριού
σε περιμένω

Σε γυρεύω
στου παραδείσου τις ψευτιές
της ήττας μου νεροποντές
σε γυρεύω

Σε γυρεύω
κι ο,τι ωραίο που διαβάζω
εισ΄εσύ
ο,τι ωραίο
κι εσυ όπως πάντα λείπεις



 

Φυγή -Γεώργιος Σεφέρης

Δεν ήταν άλλη η αγάπη μας
έφευγε ξαναγύριζε και μας έφερνε
ένα χαμηλωμένο βλέφαρο πολύ μακρινό
ένα χαμόγελο μαρμαρωμένο, χαμένο
μέσα στο πρωινό χορτάρι
ένα παράξενο κοχύλι που δοκίμαζε
να το εξηγήσει επίμονα η ψυχή μας.

H αγάπη μας δεν ήταν άλλη ψηλαφούσε
σιγά μέσα στα πράγματα που μας τριγύριζαν
να εξηγήσει γιατί δε θέλουμε να πεθάνουμε
με τόσο πάθος.

Kι αν κρατηθήκαμε από λαγόνια κι αν αγκαλιάσαμε
μ' όλη τη δύναμή μας άλλους αυχένες
κι αν σμίξαμε την ανάσα μας με την ανάσα
εκείνου του ανθρώπου
κι αν κλείσαμε τα μάτια μας, δεν ήταν άλλη
μονάχα αυτός ο βαθύτερος καημός να κρατηθούμε
μέσα στη φυγή.

Ένα καράβι

Στίχοι: Λευτέρης Παπαδόπουλος
Μουσική: Μίμης Πλέσσας
Πρώτη εκτέλεση: Ρένα Κουμιώτη

Ένα καράβι μες στα μάτια μου
σαλπάρει μόλις σουρουπώνει
την ώρα που 'μαι στο παράθυρο
την ώρα που 'μαι πάλι μόνη
Και ταξιδεύει το καράβι μου
και ψάχνει δίχως να σε βρίσκει
και γέρνουν στα πικρά τα μάτια μου
βαριά ματόκλαδα σαν ίσκιοι
Ένα καράβι μες στα μάτια μου
βουλιάζει μόλις ξημερώνει
τότε που φεύγω απ' το παράθυρο
για να πλαγιάσω πάλι μόνη

Γωνιά γωνιά

Στίχοι: Δημήτρης Χριστοδούλου
Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης
Πρώτη εκτέλεση: Γρηγόρης Μπιθικώτσης

Γωνιά γωνιά σε καρτερώ
γωνιά γωνιά σε ψάχνω
ψάχνω να βρω τα μάτια σου
κι απ' τον καημό τα χάνω.

Αλλού απλώνεται δροσιά
κι αλλού χιονιάς σφυρίζει
και τ' όνειρο που χάνεται
πάει και δε γυρίζει.

Γωνιά γωνιά σε ζήτησα
γωνιά γωνιά σε βρήκα
σου φίλησα τα μάτια σου
και στους καημούς σου μπήκα.

Αλλού απλώνεται δροσιά
κι αλλού χιονιάς σφυρίζει
και τ' όνειρο που χάνεται
πάει και δε γυρίζει.

http://zerovelocity.gr/

 Για κάποιο απροσδιόριστο λόγο, γωνιά-γωνιά σε ένα πέλαγος σκέψεων σήμερα τραγουδώ το τραγούδι αυτό απ΄το πρωί. Θα μπορούσε να είναι κύμα το κύμα , ανθό τον ανθό και κείνο το λουλούδι που το καλόμαθα  και τώρα μου φωνάζει τη δίψα του .

Στον πάτο ενός φλυτζανιού καφέ σε παραδοσιακό καφενεδάκι, στα σοκάκια της Πλάκας, στα καλντερίμια της Απάνω πόλης που κρατούν τα χνάρια των ανθρώπων που τα περπάτησαν .

Μύθο το μύθο ,μίτο το μίτο απ΄το λαβύρινθο πασχίζουμε να βγούμε με μυρωδιά από δεντρολίβανο και χαμολήλι

Με τα μάτια ανοιχτά
πόντο, πόντο
μετράω τη βουτιά
Στη ζωή σου χωράω
στριμωχτά

(Γιώτα Κοτσέτα- Μυρτώ Κοντοβά)