Πού κάθονται οι Γοργόνες;

Αποσπάσμα από το « Όλα όσα πραγματικά χρειάζεται να γνωρίζω τα έμαθα στο νηπιαγωγείο» του Robert Fulghum

Γίγαντες , Μάγοι, και Νάνοι ήταν ένα παιχνίδι που θα παίζαμε. Ήμουνα επιφορτισμένος με την απασχόληση  ογδόντα παιδιών,  μεταξύ επτά και δέκα ετών, ενώ οι γονείς τους απουσίαζαν για τις υποχρεώσεις τους.  Έπρεπε  λοιπόν να διαμορφώσω  ομάδες  παιδιών ώστε να μπορέσουμε να παίξουμε στο χώρο εκδηλώσεων της εκκλησίας

Τους εξήγησα λοιπόν τους κανονισμούς του παιχνιδιού..

Πρόκειται για μια παραλλαγή  του γνωστού παιχνιδιού «Πέτρα, Ψαλίδι Χαρτί» και απαιτεί  σε μια δεδομένη στιγμή να λαμβάνονται συγκεκριμένες αποφάσεις.. Αν και   το συγκεκριμένο αντικείμενο του παιχνιδιού ήταν να κάνουμε θόρυβο και να τρέχουμε πάνω κάτω κυνηγώντας ο ένας τον άλλον μέχρι που κανείς δεν θα ήξερε σε ποιά ομάδα ανήκει  ή ποιός κερδίζει.

Το να οργανώσει κάποιος παιδάκια σε ομάδες σύμφωνα με την προσωπικότητά τους , σε μια κατάμεστη αίθουσα και να εξηγήσει τους κανονισμούς του παιχνιδιού, δεν είναι αστείο πράγμα, αλλά το κάναμε με καλή θέληση και ετοιμαστήκαμε να ξεκινήσουμε το παιχνίδι.

Όταν το παιχνίδι είχε φτάσει στο ζενίθ εγώ φώναξα:

-Πρέπει να αποφασίσετε αμέσως τί είσαστε!! ΓΙΓΑΝΤΑΣ , ΜΑΓΟΣ ή  ΝΑΝΟΣ!!

Ενώ διαμορφώνονταν οι ομάδες με φρενήρη ρυθμό,    ένιωσα κάποιον να με τραβάει από το πατζάκι του παντελονιού μου.
Μια μικρούλα με κοιτούσε και με ρώτησε με μια ανήσυχη φωνούλα:

- Πού στέκονται οι Γοργόνες;
Μεγάλη σιωπή Μιαπολύ μεγάλη σιωπή. 

- Πού στέκονται οι Γοργόνες;-της λέω

- Ναι. Κοιτάχτε , εγώ είμαι μια Γοργόνα.

- Δεν υπάρχουν Γοργόνες.

- Μα εγώ είμαι Μία!

Δεν την ενδιέφερε να είναι Γίγαντας ή Μάγος ή Νάνος.
Γνώριζε ποιό ήταν το «είδος της». Γοργόνα.
Επιπλέον δεν ήταν διατεθημένη να εγκαταληψει το παιχνίδι και να σταθεί στον τοίχο όπως έκαναν οι χαμένοι. Ήθελε να συμμετάσχει στο παιχνίδι μέσα απο την  ομάδα που θα ταίριαζε περισσότερο με τις Γοργόνες δίχως να απαρνηθεί την αξιοπρέπειά της, ούτε την ταυτότητά της.
 Θεωρούσε δεδομένο ότι υπήρχε κάποια ομάδα όπου θα μπορούσαν να ενταχθούν οι Γοργόνες και ότι εγώ γνώριζα ποιά ήταν αυτή η ομάδα.

Λοιπόν σε ποιά πλευρά κάθονται οι Γοργόνες;

Όλες οι Γοργόνες, όλοι όσοι είναι διαφορετικοί και δεν μπορούμε να τους προσαρμόσουμε στον γενικό κανόνα ,δεν εντάσσονται στις διαθέσημες κατηγορίες;
Απάντησε αυτή την ερώτηση και θα μπορέσεις να χτίσεις ένα σχολείο , ένα έθνος ένα κόσμο ολόκληρο.
Ποιά είναι λοιπόν η απάντησή μου; Κάθε φορά λέω αυτό που ταιρίαζει στην περίπτωση.
- Η Γοργόνα πρέπει να καθίσει εδώ, δίπλα στον Βασιλιά της Θάλασσας – της λέω

 (Ναι, δίπλα από το γελωτοποιό του βασιλιά , σκέφτηκα.)

Θα μείνουμε εκεί επιβλέποντας τα στρατεύματα των Μάγων, των Γιγάντων και των Νάνων καθώς θα τρέχουν ανακατεμένα.
Μια που τό ‘ φερε ο λόγος, δεν είναι αλήθεια ότι δεν υπάρχουν Γοργόνες. Εγώ προσωπικά γνωρίζω μία τουλάχιστο.

Την έχω κρατήσει από το χέρι. (μτφ.δική μου)

¿Dónde han de estar las Sirenas?

Fragmentos de “Todo lo que realmente necesito saber
lo aprendí en el parvulario”
Robert Fulghum

Gigantes, Brujos y Enanos era el juego al que se iba a jugar.

Encargado de unos ochenta niños de entre siete y diez años, mientras sus padres estaban realizando tareas propias de su condición de padres, hice formar a mis tropas en el salón de actos de la iglesia y les expliqué el juego. Es una versión a gran escala de Piedra, Papel y Tijeras, y requiere cierta toma de decisiones intelectual. Pero el verdadero objetivo del juego es hacer mucho ruido y correr de un lado a otro persiguiéndose hasta que nadie sabe de qué bando está o quién ha ganado.

Organizar todo un salón lleno de pequeños estudiantes encerrados allí en dos equipos, explicar los rudimentos del juego, lograr un consenso sobre la identidad del grupo, todo esto no es grano de anís, pero lo hicimos con buena voluntad y nos dispusimos a iniciar el juego.

La excitación de la caza había alcanzado un punto crítico. Yo grité:
- Tenéis que decidir ahora lo que sois: ¡un GIGANTE, un BRUJO o un ENANO!
Mientras se formaban los grupos, consultando frenéticamente en voz baja, sentí que alguien tiraba de la pernera de mi pantalón. Una niña pequeña me está mirando y me pregunta, con una vocecilla preocupada:
- ¿Dónde han de estar las Sirenas?
Una larga pausa. Una pausa muy larga.
- ¿Dónde han de estar las Sirenas? -le digo.
- Sí. Mire, yo soy una Sirena.
- Las Sirenas no existen.
- ¡Oh, sí, yo soy una!
No le interesaba ser un Gigante, un Brujo o un Enano. Sabía cuál era su categoría. Sirena. Y no estaba dispuesta a abandonar el juego y plantarse contra la pared, como habían de hacer los perdedores. Quería participar, en el bando al que se adaptasen mejor las Sirenas en el esquema del juego. Sin renunciar a su dignidad ni a su identidad. Daba por sabido que había un lugar para las Sirenas y que yo sabría dónde estaba.

Bueno, ¿de qué bando ESTÁN las Sirenas? ¿Todas las “Sirenas”, todos los que son diferentes, los que no se adaptan a la norma y no aceptan los compartimentos y las casillas disponibles?
Contesta a esta pregunta y podrás construir una escuela, una nación o un mundo sobre ello.
¿Cuál fue entonces mi respuesta? De vez en cuando digo la cosa adecuada.
- La Sirena debe estar aquí, ¡junto al Rey del Mar! -le digo. (Sí, junto al Bufón del Rey, pensé.)
Y allí nos quedamos, tomados de la mano, revisando las tropas de Brujos y Gigantes y Enanos mientras corrían desordenadamente.
A propósito, no es verdad que las sirenas no existan. Conozco personalmente al menos a una. La he tenido tomada de mi mano.