Αλισάχνη

Αλισάχνη

Το εύθρυπτο στρώμα λεπτού αλατιού που μένει στα κοιλώματα των βράχων όταν εξατμίζεται το θαλασσινό νερό και η πολύ αλμυρή γεύση: το φαγητό έγινε αλισάχνη.

Η λέξη προέρχεται από το αλ(ός)-ι (γεν. της αρχαίας λέξης άλς = αλάτι) + αρχ. άχνη ( = αφρός).

Τη φράση αλός άχνη τη συναντούμε στην Οδύσσεια: είλυτο δε πανθ' άλός άχνη (Ε 403) και στην Ιλιάδα: Ως δ΄ ότε κύμα θαλάσσης. μεγάλα βρέμει, αμφί δε τ`άκρας κυρτόν εόν κορυφούται, αποπτύει δ' αλός άχνην (Δ 426) http://www.asprilexi.com/

Πολύ μου αρέσει αυτή η λέξη, δεν ξέρω το γιατί;

Πρέπει να ήμουνα στην Τετάρτη Δημοτικού όταν μας την είχε πεί ο αείμνηστος δάσκαλός μου ο Θανάσης Τασιόπουλος, !πόσες φορές σε θυμάμαι δάσκαλε!.

όταν μας την είχε πρωτοπεί και μας την είχε εξηγήσει , είχα κατενθουσιαστεί, ίσως τότε να άρχισε κι ο έρωτάς μου για την θάλασσα .

Έκτοτε κάθε φορά που πήγαινα στη Θάλασσα προσπαθούσα να βρώ την αλισάχνη, την είχα φανταστεί ακριβώς έτσι' σαν ένα σύννεφο αλατιού ανακατεμένο με υδρατμούς , που ο άνεμος το περνούσε γλυκά και απαλά πάνω από την επιφάνεια του νερού, μέχρι να φτάσει να φωλιάσει στις σχισμές των βράχων.

Στα μπάρκα μου κάθε φορά έβγαινα στην κουβέρτα και προσπαθούσα να δώ την νύμφη της θάλασσας, έτσι την φανταζόμουνα, προσπαθούσα να την νιώσω και να την γευτώ, γινότανε κι αυτό , δεν με απογοήτευε, η αλισάχνη, !τι ωραία λέξη! Μου αρέσει ο ήχος της , και η γεύση της !.

Μου φέρνει στο νού νεραϊδούλες με λευκά ,να πετούν , σχεδόν να γλυστρούν πάνω στην επιφάνεια της θάλασσας, λες και είναι οι σκέψεις των αγαπημένων προσώπων, που κατευθύνονται να βρούν τους ταξειδευτές , να τους συντροφεύσουν , να τους προστατεύσουν .

η γοητευτική ιστορία των λέξεων

Αυτή η νέα ενότητα θα αφορά σε λέξεις και την ιστορία τους , δεν πρόκειται για δικιά μου εργασία αλλά προέρχεται από την ιστιοσελίδα http://www.elcastellano.org/ για τίς ισπανικές και από http://www.asprilexi.com/ για τις ελληνικές .

Μια συναρπαστική περιπέτεια στα μυστικά των λέξεων

Μοναχός Επίθετο της αρχαίας ελληνικής (μοναχός, -ή, -όν): αυτός που δε βρίσκεται μαζί με άλλους. Ετυμολογείται από το επίθετο μόνος, -η, -ον. Η σημασία καλόγηρος μαρτυρείται από τον 6ο αι. μ.Χ. Από αυτήν και οι λέξεις της αγγλικής monk (= μοναχός, καλόγερος), monkish (=μοναστικός), monkishness (= μοναχικότητα), αλλά και τα monastery (= μοναστήρι) και monasterial-monastic (= μοναστικός) από το μεταγενέστερο μοναστήριον (= μονήρης κατοικία) - ουσιαστικοποιημένος τύπος του επιθέτου μοναστήριος - που ετυμολογείται από το ρ. μονάζω (< μόνος).

LA PALABRA DEL DÍA
náusea
Cuando una mujer joven padece 'náuseas' o 'mareos', inmediatamente se suele pensar en embarazo como posible causa de la molestia.
Sin embargo, la etimología de ambos vocablos se vincula más bien a los padecimientos de los navegantes, causados por el movimiento de sus embarcaciones.
En efecto, mareo proviene de la palabra latina mare (mar), mientras que náusea llegó a nuestra lengua procedente del latín nausea y ésta, del griego nausía, derivada de nautés (navegante, como en astronauta, cosmonauta, argonauta), de donde devino también la palabra griega naos (nave).
Por extensión, náusea designa hoy no sólo el mareo provocado por las naves, sino también las ganas de vomitar y, en otra acepción, la ‘repugnancia o aversión que causa algo’. La Academia ha castellanizado e incluido en el Diccionario la expresión latina ‘ad náuseam’ (hasta la náusea).