SONETOS – II Octavio Paz
El mar, el mar y tú, plural espejo,
el mar de torso perezoso y lento
nadando por el mar, del mar sediento:
el mar que muere y nace en un reflejo.
El mar y tú, su mar, el mar espejo:
roca que escala el mar con paso lento,
pilar de sal que abate el mar sediento,
sed y vaivén y apenas un reflejo.
De la suma de instantes en que creces,
del círculo de imágenes del año,
retengo un mes de espumas y de peces,
y bajo cielos líquidos de estaño
tu cuerpo que en la luz abre bahías
al oscuro oleaje de los días.
Η θάλασσα, η θάλασσα κι εσύ, διπλός καθρέφτης
νωθρός, αργός κορμός της θάλασσας
Κολυμπώντας στη θάλασσα, διψασμένη θάλασσα
Η θάλασσα που γεννιέται και πεθαίνει σε ένα καθρέφτισμα
Η θάλασσα κι εσύ, η θάλασσά του , η θάλασσα καθρέφτης
Βράχος που με βήμα αργό ανεβαίνει η θάλασσα
Στήλη άλατος που κατατρώγει η διψασμένη θάλασσα
Δίψα και πηγαινέλα σε μια μόλις αντάυγεια
Σ΄όλες τις στιγμές που μεγαλώνεις
Απ΄τον κύκλο των μορφών του χρόνου
Σταματώ στο μήνα των αφρών και των ψαριών
Και κάτω απ΄τον υγρό μολυβένιο ουρανό
Το κορμί σου που ανοίγει κόλπους φωτεινούς
Στη σκοτεινή παλίρροια των ημερών.
Ένα εξαιρετικό σονέτο συμβόλων για τη θάλασσα , όπου το εσύ και η θάλασσα επαναλαμβάνονται τόσο συχνά ωστε γίνονται ένα . Η θάλασσα είσαι εσύ κι εσύ εισαι η θάλασσα., ένας διπλός καθρέφτης ,
εσύ κολύμπάς μέσα της κι εκείνη σε σένα , εσύ διψάς κι εκείνη διψασμένη ,
η θάλασσα το φως που ανοίγει δρόμο στο σκοτάδι.Η θάλασσα ανθρωποποιημένη , Εν τέλη θάλασσα -ζωή
