Χρόνια Πολλά στις Μανούλες!
Μανούλα μου γλυκιά
Δυό ματάκια που σε βλέπουν με λατρεία,
δυό χειλάκια που σου λένε Σ'ΑΓΑΠΩ,
είμαι εγώ καλή μου μητερούλα,
το μικρό σου το παιδάκι το γλυκό....
Υ/Γ η φώτο από την κόρη, το ποιήμα από το γιό (δασκάλα)
Κυριακή 11 Μαΐου 2008
Παρασκευή 9 Μαΐου 2008
Για το Αγρίνιο
Σήμερα είναι του Αγίου Χριστοφόρου, προστάτη αγίου των οδηγών και της πόλης του Αγρινίου.
Χρόνια Πολλά λοιπόν σε κάθε Χριστόφορο και κάθε Αγρινώτη και Αγρινώτισσα με την ελπίδα η αγαπημένη μας πόλη να ΄μην φτάσει να γίνει COFFEELAND.
Αρκετά πια με τις καφετέριες που ξεφυτρώνουν σε κάθε στενό και πλατεία, ας κάνουν κάτι γι αυτό οι εκλεκτοί και εκλεγμένοι άρχοντες της πόλης.
Μια τόσο όμορφη πόλη , πριν λίγα μόνο χρόνια , σήμερα έχει καταντήσει να είναι ένα αντίγραφο της πρωτεύουσας . Πάνε εκείνα τα όμορφα πετρόχτιστα δυόροφα , με τα σιδερένια σκαλιστα κάγκελα, με τους φοινικές και τα λουλούδια που μοσχοβολούσαν.
Παντού πολυόροφα κτίρια , λές και ο πληθυσμός της πόλης να αυξήθηκε υπερβολικά
Κι αυτό το κακό με τη κίνηση. Μια τέτοια πόλη χρειαζόταν πεζόδρομους στο κέντρο, με μεγάλο δίκτυο ποδηλάτοδρόμων .
Θα μπορουσε να περναει μόνο το λεοφωρείο, κι αυτό το κακό με το τεράστιο λεωφορείο που δεν χωράει να περάσει την Παπαστράτου! Μηπώς μικρότερα λεωφορεία θα εξυπηρετούσαν καλύτερα;
Το πανεμορφο πάρκο μας που, δυστυχώς πέφτει θύμα του πολέμου της καφετερίας και δεν το προτειμούν οι κάτοικοι. βλέπεις εκεί δεν είναι περατζαδα.
Και φτάνω στο δασύλιο του Αγίου μας προστάτη, είναι απραίτητο οι βίλες να χτίζονται η μιά πάνω στην άλλη , έλεος έτσι χάνεται και η ομορφιά του δάσους και η "μοναδικότητα" των τόσο περίτεχνων σπιτίων σας.
Καταστρέψατε το όμορφο κέντρο και τώρα συμμετέχετε στην δίχως έλεος καταστροφή του δασυλίου μας που είναι η πηγή οξυγόνου της πόλης.
Ψάχνωντας βρήκα στην ιστοσελίδα ουρανός ένα γράμμα μιας μετανάστριας από το Αγρίνιο που επιστρέφοντας στην πόλη έμεινε σοκαρισμένη με όλο αυτό το στρίμωγμα των κτηρίων.
Τώρα το όμορφο Αγρίνιο έχει μείνει μόνο σε κάποιες γωνιές της πόλης που αντιστέκονται και στους πίνακες του Κουτσοσπύρου.
Παραθέτω εδώ το γράμμα της κυρίας που δημοσιευτηκε πέρσυ τέτοια μέρα στο ouranos.gr
Πολυκατοικίες έπνιξαν το χώρο του Παλαιού Ναού Αγίου Χριστοφόρου στο Αγρίνιο (της Δώρας Αθ. Φαρμάκη)
Ένας από τους ελάχιστους πνεύμονες της πόλης του του Αγρινίου, μια νησίδα πράσινου και ομορφιάς τείνουν να καταστραφούν, ενώ το εκκλησάκι του παλαιού Αγίου Χριστοφόρου ουσιαστικά μετατρέπεται σε «προαύλιο και ακάλυπτο χώρο» πολυκατοικιών. Δυστυχώς η έλλειψη μακρόπνοου σχεδιασμού ενδημεί από πολλές δεκαετίες στην περιοχή και ο οργασμός ανοικοδόμησης, τον οποίο πολλές φορές μετρούμε ως δείκτη ανάπτυξης, μας φέρουν μπροστά σε πολύ δυσάρεστες εκπλήξεις. Είναι αποκαλυπτικές δύο μόνο φωτογραφίες και χαρακτηριστική η επιστολή της αναγνώστριάς μας κυρίας Δώρας Φαρμάκη που δημοσιεύουμε στη συνέχεια: «Είμαι γέννημα-θρέμμα Αγρινιώτισσα που η ζωή τα έφερε να ζω
μακριά από τον τόπο μου με την οικογένειά μου την τελευταία 20ετία περίπου. Τα τελευταία χρόνια άκουγα από τους δικούς μου για την αλλαγή που επιτελείται στην πόλη με έργα θετικά για την εικόνα της πόλης, όπως πεζοδρόμους, ωραία καταστήματα, αναπαλαιώσεις νεοκλασικών κτιρίων … Είχα μάλιστα την ευκαιρία να τα βλέπω κατά τις επισκέψεις μου στην πόλη, περπατώντας από το Συντριβάνι και στον δρόμο για την κεντρική πλατεία. Αποφάσισα φέτος, κατά την Μεγάλη Εβδομάδα, να επισκεφτώ για τον Επιτάφιο το εκκλησάκι του Παλαιού Αγίου Χριστοφόρου, με ωραίες αναμνήσεις από τα παιδικά μου χρόνια, τις μαθητικές εκδρομές και τον γάμο μου που τελέστηκε εκεί. Δεν μπορώ, δυστυχώς, να περιγράψω με λόγια το σοκ που υπέστην. Όλη την εικόνα εγκατάλειψης που έβλεπα στον ανηφορικό δρόμο προς το αλσύλλιο ολοκλήρωσε το απίστευτο θέαμα που αντίκρισα πλησιάζοντας τον ναό: Δρόμος πλατύτατος εγγύς προς την είσοδο της εκκλησίας και υπό ανέγερση οικοδομές στα δυτικά του ναού που αρπάζουν το προνόμιο της ωραίας δύσης που είχε επί αιώνες ο ναός και οι επισκέπτες του (ο ναός κτίστηκε το 1846), για χάρη των λιγοστών ενοίκων των συγκροτημάτων που κάποιος επέτρεψε να κτιστούν εκεί. Δεν γνωρίζω το ιδιοκτησιακό καθεστώς, ούτε τις άδειες χρήσης της γης στο σημείο εκείνο, η εικόνα όμως εκείνη πληγώνει νομίζω τον κάθε Αγρινιώτη που αγαπά τα λιγοστά πια φυσικά, πολιτιστικά και θρησκευτικά μνημεία που διαθέτει η πόλη μας. Τέλος, δεν θα αναφερθώ εκτενώς στο οικοδομικό χάος που επικρατεί κατηφορίζοντας στην συνέχεια για το κέντρο του Αγρινίου, μέσω άναρχα δομημένων συγκροτημάτων που προηγούνται των δρόμων, είναι όμως σίγουρο ότι αναπαράγεται στο σημείο εκείνο η κακή από παλιά ρυμοτομία που διέθετε η πόλη. Κρίμα…είναι άξιο απορίας αν οι κάτοικοι του Αγρινίου ρωτήθηκαν για αυτά τα αίσχη, αν συναινούν στην «αυτοκαταστροφική» αυτή τάση. Έχουμε πωρωθεί τόσο ώστε να μας ενδιαφέρουν μόνο τα καλά και πολλά φαγάδικα, τα ωραία - ως προς το εσωτερικό τους - σπίτια, η καλοπέραση γενικότερα, κι όχι η κληρονομιά που αφήνουμε στα παιδιά μας στο επίπεδο του σεβασμού προς τον τόπο μας; Καλώ τον Δήμο να ανατρέψει τα σχέδιά του για την κακοποίηση αυτού του μοναδικού κομματιού της πόλης και τους Αγρινιώτες να πάρουν θέση στο θέμα με οποιονδήποτε τρόπο μπορούν. Λύσεις υπάρχουν προς όφελος του τόπου, αρκεί να υπάρχει καλή θέληση και κατανόηση της υπερίσχυσης του δημόσιου συμφέροντος.
Ένας από τους ελάχιστους πνεύμονες της πόλης του του Αγρινίου, μια νησίδα πράσινου και ομορφιάς τείνουν να καταστραφούν, ενώ το εκκλησάκι του παλαιού Αγίου Χριστοφόρου ουσιαστικά μετατρέπεται σε «προαύλιο και ακάλυπτο χώρο» πολυκατοικιών. Δυστυχώς η έλλειψη μακρόπνοου σχεδιασμού ενδημεί από πολλές δεκαετίες στην περιοχή και ο οργασμός ανοικοδόμησης, τον οποίο πολλές φορές μετρούμε ως δείκτη ανάπτυξης, μας φέρουν μπροστά σε πολύ δυσάρεστες εκπλήξεις. Είναι αποκαλυπτικές δύο μόνο φωτογραφίες και χαρακτηριστική η επιστολή της αναγνώστριάς μας κυρίας Δώρας Φαρμάκη που δημοσιεύουμε στη συνέχεια: «Είμαι γέννημα-θρέμμα Αγρινιώτισσα που η ζωή τα έφερε να ζω
μακριά από τον τόπο μου με την οικογένειά μου την τελευταία 20ετία περίπου. Τα τελευταία χρόνια άκουγα από τους δικούς μου για την αλλαγή που επιτελείται στην πόλη με έργα θετικά για την εικόνα της πόλης, όπως πεζοδρόμους, ωραία καταστήματα, αναπαλαιώσεις νεοκλασικών κτιρίων … Είχα μάλιστα την ευκαιρία να τα βλέπω κατά τις επισκέψεις μου στην πόλη, περπατώντας από το Συντριβάνι και στον δρόμο για την κεντρική πλατεία. Αποφάσισα φέτος, κατά την Μεγάλη Εβδομάδα, να επισκεφτώ για τον Επιτάφιο το εκκλησάκι του Παλαιού Αγίου Χριστοφόρου, με ωραίες αναμνήσεις από τα παιδικά μου χρόνια, τις μαθητικές εκδρομές και τον γάμο μου που τελέστηκε εκεί. Δεν μπορώ, δυστυχώς, να περιγράψω με λόγια το σοκ που υπέστην. Όλη την εικόνα εγκατάλειψης που έβλεπα στον ανηφορικό δρόμο προς το αλσύλλιο ολοκλήρωσε το απίστευτο θέαμα που αντίκρισα πλησιάζοντας τον ναό: Δρόμος πλατύτατος εγγύς προς την είσοδο της εκκλησίας και υπό ανέγερση οικοδομές στα δυτικά του ναού που αρπάζουν το προνόμιο της ωραίας δύσης που είχε επί αιώνες ο ναός και οι επισκέπτες του (ο ναός κτίστηκε το 1846), για χάρη των λιγοστών ενοίκων των συγκροτημάτων που κάποιος επέτρεψε να κτιστούν εκεί. Δεν γνωρίζω το ιδιοκτησιακό καθεστώς, ούτε τις άδειες χρήσης της γης στο σημείο εκείνο, η εικόνα όμως εκείνη πληγώνει νομίζω τον κάθε Αγρινιώτη που αγαπά τα λιγοστά πια φυσικά, πολιτιστικά και θρησκευτικά μνημεία που διαθέτει η πόλη μας. Τέλος, δεν θα αναφερθώ εκτενώς στο οικοδομικό χάος που επικρατεί κατηφορίζοντας στην συνέχεια για το κέντρο του Αγρινίου, μέσω άναρχα δομημένων συγκροτημάτων που προηγούνται των δρόμων, είναι όμως σίγουρο ότι αναπαράγεται στο σημείο εκείνο η κακή από παλιά ρυμοτομία που διέθετε η πόλη. Κρίμα…είναι άξιο απορίας αν οι κάτοικοι του Αγρινίου ρωτήθηκαν για αυτά τα αίσχη, αν συναινούν στην «αυτοκαταστροφική» αυτή τάση. Έχουμε πωρωθεί τόσο ώστε να μας ενδιαφέρουν μόνο τα καλά και πολλά φαγάδικα, τα ωραία - ως προς το εσωτερικό τους - σπίτια, η καλοπέραση γενικότερα, κι όχι η κληρονομιά που αφήνουμε στα παιδιά μας στο επίπεδο του σεβασμού προς τον τόπο μας; Καλώ τον Δήμο να ανατρέψει τα σχέδιά του για την κακοποίηση αυτού του μοναδικού κομματιού της πόλης και τους Αγρινιώτες να πάρουν θέση στο θέμα με οποιονδήποτε τρόπο μπορούν. Λύσεις υπάρχουν προς όφελος του τόπου, αρκεί να υπάρχει καλή θέληση και κατανόηση της υπερίσχυσης του δημόσιου συμφέροντος.
Πέμπτη 8 Μαΐου 2008
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
Καλλιτεχνικό Γυμνάσιο Γέρακα
ΟΙ ΜΑΘΗΤΕΣ ΤΟΥ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΟΥ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ ΓΕΡΑΚΑ :
Ø παρουσιάζουν την όπερα, «Μαγικός Αυλός», του Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ το Σάββατο 10 Μαΐου στις 20.00 στο 2ο Πολιτιστικό Κέντρο του δήμου Γέρακα, Αριστείδου και Κλειτάρχου, στο Γέρακα Αττικής
Ø Στήνουν ένα πρωτότυπο εργαστήρι πηλού την Κυριακή 11 Μαΐου στις 11 το πρωί στον Πεζόδρομο της Διονυσίου Αρεοπαγίτου, στο πλαίσιο της 31ης Γιορτής Βιβλίου.
Οι μαθητές των τμημάτων εικαστικών του Καλλιτεχνικού Γυμνασίου Γέρακα καλούν όλα τα παιδιά να μοιραστούν μαζί τους την έντονη δημιουργικότητα και την αστείρευτη φαντασία τους δημιουργώντας τα δικά τους πηλο…έργα.
Καλλιτεχνικό Γυμνάσιο Γέρακα
ΟΙ ΜΑΘΗΤΕΣ ΤΟΥ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΟΥ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ ΓΕΡΑΚΑ :
Ø παρουσιάζουν την όπερα, «Μαγικός Αυλός», του Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ το Σάββατο 10 Μαΐου στις 20.00 στο 2ο Πολιτιστικό Κέντρο του δήμου Γέρακα, Αριστείδου και Κλειτάρχου, στο Γέρακα Αττικής
Ø Στήνουν ένα πρωτότυπο εργαστήρι πηλού την Κυριακή 11 Μαΐου στις 11 το πρωί στον Πεζόδρομο της Διονυσίου Αρεοπαγίτου, στο πλαίσιο της 31ης Γιορτής Βιβλίου.
Οι μαθητές των τμημάτων εικαστικών του Καλλιτεχνικού Γυμνασίου Γέρακα καλούν όλα τα παιδιά να μοιραστούν μαζί τους την έντονη δημιουργικότητα και την αστείρευτη φαντασία τους δημιουργώντας τα δικά τους πηλο…έργα.
Τρίτη 8 Απριλίου 2008
El hombre que yo amo
El Hombre Que Yo Amo
El hombre que yo amo tiene
algo de niño
la sonrisa ancha, tierna la mirada
tiene la palabra de mil hombres juntos
y es mi loco amante, sabio, inteligente.
El hombre que yo amo
no le teme a nada
pero cuando ama lo
estremece todo.
guerrero incasable en busca de aventuras
tiene manos fuertes cálidas y puras.
El hombre que yo amo
sabe que lo amo
me toma en sus brazos
y lo olvido todo;
él es mi motivo
es mi propio sol
el me da alegrías que nadie me dio
El hombre que yo amo sabe que lo amo,
y vuela siempre lejos,
pero vuelve al nido,
El hombre que yo amo
sabe que lo amo
yo lo quiero loco
pero loco mío
El hombre que yo amo
siempre sabe todo,
no sabe de enojos, no entiende rencores.
el arregla todo con sabiduría
con sólo mirarme me alegra la vida
El hombre que yo amo
navega en mi mente,
es mi único ídolo entre tanta gente,
él hace una fiesta con mi pelo suelto,
ladrón de mis sueños
duende de mi almohada
me toma en sus brazos
y lo olvido todo;
él es mi motivo
es mi propio sol
el me da alegrías que nadie me dio
El hombre que yo amo sabe que lo amo,
y vuela siempre lejos,
pero vuelve al nido,
El hombre que yo amo
sabe que lo amo
yo lo quiero loco
pero loco mío
Παρασκευή 4 Απριλίου 2008
Τρίτη 1 Απριλίου 2008
Καλό μήνα
Oι καπετάνισσες κρυολόγησαν το ίδιο και η τραμουντάνα, ας πάω κι εγώ να πέσωΚαλό μηνα κορίτσια και όχι ψέματα!!!
η φώτο είναι αφιερωμένη στη Μάνα
Αντε κορίτσια καλό βράδυ.
Σάββατο 29 Μαρτίου 2008
Corazon Salvaje
Y como cobrale a la vida?
Cuando todo te ha salido siempre mal
y como cerrar tantas heridas?
si la sangre no ha dejado de brotar
Cuando el precio de la vida es tan dificil de pagar
Y como rogarle al destino?
Cuando estoy acostumbrado a arrebatar
porque hoy que te he encontrado
no te aparte de mi lado, no derrumbe nuestros sueños
ni se atreva a separnos
CORO:
Voy a exigirle a la vida que me pague contigo
que me enseñe el sentido el dolor
porque ya fue suficiente el castigo
de no haberte conocido
y dejar de ser por siempre un mendigo del amor
un Corazon Salvaje
Y como explicar a los instintos
que mi busqueda contigo terminó
que dos caminos tan distintos
en algun momento el tiempo los unió
quien lo dijera, entregar la libertad sin condición
CORO:
Voy a exigirle a la vida que me pague contigo
que me enseñe el sentido el dolor
porque ya fue suficiente el castigo
de no haberte conocido
y dejar de ser por siempre un mendigo del amor
un Corazon Salvaje.
Πέμπτη 27 Μαρτίου 2008
Dire Straits - Single Handed Sailor
Two in the morning, dry-dock town
The rivers rolls away in the night
Little gypsy moth shes all tied down
She quiver in the wind and the light
Yeah and a sailing ship just held down in chains
From the lazy days of sail
Its just lying there in silent pain
He lean on the turist rail
A mother and her baby and the colege war
And the concrete graves
You never wanna against the river law
Nobody rules the waves
Yeah and on the night when the lazy wind is a-wailing
Around the cutty sark
Single handed sailor goes sailing
Sailing away in the dark
Hes upon the bridge on the self same night
The mariner of dry dock land
Two in the morning, but there is one green light
And the man on the barge of sand
Shes gonna slip away below him
Away from the things hes done
But he just shouts hey man, what do you call this thing?
He could have said pride of london
On the night when the lazy wind is a-wailing
Around the cutty sark
Yeah the single handed sailor goes sailing
Sailing away in the dark
Τετάρτη 26 Μαρτίου 2008
Αλισάχνη
Αλισάχνη
Το εύθρυπτο στρώμα λεπτού αλατιού που μένει στα κοιλώματα των βράχων όταν εξατμίζεται το θαλασσινό νερό και η πολύ αλμυρή γεύση: το φαγητό έγινε αλισάχνη.
Η λέξη προέρχεται από το αλ(ός)-ι (γεν. της αρχαίας λέξης άλς = αλάτι) + αρχ. άχνη ( = αφρός).
Τη φράση αλός άχνη τη συναντούμε στην Οδύσσεια: είλυτο δε πανθ' άλός άχνη (Ε 403) και στην Ιλιάδα: Ως δ΄ ότε κύμα θαλάσσης. μεγάλα βρέμει, αμφί δε τ`άκρας κυρτόν εόν κορυφούται, αποπτύει δ' αλός άχνην (Δ 426) http://www.asprilexi.com/
Πολύ μου αρέσει αυτή η λέξη, δεν ξέρω το γιατί;
Πρέπει να ήμουνα στην Τετάρτη Δημοτικού όταν μας την είχε πεί ο αείμνηστος δάσκαλός μου ο Θανάσης Τασιόπουλος, !πόσες φορές σε θυμάμαι δάσκαλε!.
όταν μας την είχε πρωτοπεί και μας την είχε εξηγήσει , είχα κατενθουσιαστεί, ίσως τότε να άρχισε κι ο έρωτάς μου για την θάλασσα .
Έκτοτε κάθε φορά που πήγαινα στη Θάλασσα προσπαθούσα να βρώ την αλισάχνη, την είχα φανταστεί ακριβώς έτσι' σαν ένα σύννεφο αλατιού ανακατεμένο με υδρατμούς , που ο άνεμος το περνούσε γλυκά και απαλά πάνω από την επιφάνεια του νερού, μέχρι να φτάσει να φωλιάσει στις σχισμές των βράχων.
Στα μπάρκα μου κάθε φορά έβγαινα στην κουβέρτα και προσπαθούσα να δώ την νύμφη της θάλασσας, έτσι την φανταζόμουνα, προσπαθούσα να την νιώσω και να την γευτώ, γινότανε κι αυτό , δεν με απογοήτευε, η αλισάχνη, !τι ωραία λέξη! Μου αρέσει ο ήχος της , και η γεύση της !.
Μου φέρνει στο νού νεραϊδούλες με λευκά ,να πετούν , σχεδόν να γλυστρούν πάνω στην επιφάνεια της θάλασσας, λες και είναι οι σκέψεις των αγαπημένων προσώπων, που κατευθύνονται να βρούν τους ταξειδευτές , να τους συντροφεύσουν , να τους προστατεύσουν .
Πέμπτη 20 Μαρτίου 2008
ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ στην έκθεση μαθητικής δημιουργίας με αντιρατσιστικό περιεχόμενο !
Αν όλα τα παιδιά της γης
πιάναν γερά τα χέρια
κορίτσια αγόρια στη σειρά
και στήνανε χορό ο κύκλος θα γινότανε
πολύ πολύ μεγάλος κι ολόκληρη τη Γη μας
θ' αγκάλιαζε θαρρώ.
ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΓΟΝΕΩΝ & ΚΗΔΕΜΟΝΩΝ
1ου ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΟΥ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ ΓΕΡΑΚΑ
ΑΝΑΦΗΣ & ΚΕΑΣ ΓΕΡΑΚΑΣ τηλ. 2106616130
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ – ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ στην έκθεση μαθητικής δημιουργίας με αντιρατσιστικό περιεχόμενο .
La Asociación de los padres de la Primera Escuela Artística en Grecia les invita a la inauguración de la exposición móvil con el tema: “las técnicas artesanales en la ilustración de libros basados en el tema de racismo”
ΑΝΑΦΗΣ & ΚΕΑΣ ΓΕΡΑΚΑΣ τηλ. 2106616130
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ – ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ στην έκθεση μαθητικής δημιουργίας με αντιρατσιστικό περιεχόμενο .
La Asociación de los padres de la Primera Escuela Artística en Grecia les invita a la inauguración de la exposición móvil con el tema: “las técnicas artesanales en la ilustración de libros basados en el tema de racismo”
Viernes 21 de marzo de 2008 (Ayuntamiento , Sala de ceremonias , Izakis 12) ( 18:00 -20:00)
Την Παρασκευή 21 Μαρτίου 2008 , το Καλλιτεχνικό Σχολείο του Γέρακα σε συνεργασία με τον Δήμο Γέρακα , διοργανώνουν εκδήλωση για τα εγκαίνια της έκθεσης χειροποίητων εικονογραφημένων βιβλίων μαθητριών και μαθητών του σχολείου , με θέμα τον ρατσισμό .
Οι δημιουργίες αυτές εκτέθηκαν για πρώτη φορά , στην έκθεση του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου (ΕΚΕΒΙ) , στις αρχές Φεβρουαρίου στο εκθεσιακό κέντρο της HELLEXPO στο Μαρούσι συγκεντρώνοντας την προσοχή και το έντονο ενδιαφέρον των χιλιάδων επισκεπτών αλλά και την ενθουσιώδη υποδοχή για τις εικαστικές δημιουργίες και το περιεχόμενο της δουλειάς των παιδιών και των εκπαιδευτικών του σχολείου μας.
Στο σύνολό τους συνιστούν μία κινητή έκθεση , η οποία θα παρουσιαστεί και στην Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης , αλλά πιθανότατα και αλλού.
Η έκθεση στον Δήμο Γέρακα θα διαρκέσει για ένα εικοσαήμερο και θα είναι επισκέψιμη και για σχολεία με ξενάγηση.
Ήδη στα σχολεία της Ανατολικής Αττικής και όχι μόνο , αλλά και σε άλλους χώρους διακινείται η σχετική αφίσα των εκδηλώσεων . Για την πληρέστερη ενημέρωση παραθέτουμε παρακάτω και το σχετικό δελτίο τύπου.
Εγκαίνια και Πρόγραμμα της
«Κινητής Έκθεσης Χειροποίητων Εικονογραφημένων Βιβλίων με θέμα το ρατσισμό».
O Δήμος Γέρακα και το Καλλιτεχνικό Γυμνάσιο Γέρακα με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα κατά του Ρατσισμού στις 21 Μαρτίου, διοργανώνουν την «Κινητή Έκθεση Χειροποίητων Εικονογραφημένων Βιβλίων με θέμα το ρατσισμό». Στα εγκαίνια της έκθεσης θα παρουσιαστεί το βιβλίο της έκθεσης «Λέτε να υπάρχει ελπίδα;», του οποίου την έκδοση ανέλαβε ο Δήμος Γέρακα.
Εκθεσιακός χώρος:
Δημαρχείο Δήμου Γέρακα, Οδός Ιθάκης 12
Διάρκεια Έκθεσης :
Παρασκευή 21 Μαρτίου έως Παρασκευή 11 Απριλίου
Ώρες λειτουργίας:
Δευτέρα, Τέταρτη, Πέμπτη, Παρασκευή: 9.00 – 14.00
Ημερομηνίες επισκέψεων Σχολείων με ξενάγηση:
27/3 – ώρα 10.00
1/4 – ώρα 11.00
10/4 – ώρα 10.00
Πληροφορίες: 210 - 6604638
Πρόγραμμα Εκδήλωσης
«Κινητής Έκθεσης Χειροποίητων Εικονογραφημένων Βιβλίων με θέμα το ρατσισμό»
Γέρακας (Δημαρχείο, αίθουσα εκδηλώσεων, Ιθάκης 12),
Παρασκευή 21 Μαρτίου 2008 ( 18:00 -20:00)
18:00 – 18:30
Χαιρετισμός κου Αθανάσιου Ζούτσου, Δημάρχου Γέρακα
Χαιρετισμός κας Πολυτίμης Γκέκα, Διευθύντρια Καλλιτεχνικού Γυμνασίου Γέρακα
Χαιρετισμός κου Γιάννη Αδριανού, Προέδρου Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων Καλλιτεχνικού Γυμνασίου Γέρακα
Χαιρετισμός άλλων επίσημων προσκεκλημένων
18:30-18:45
Παρουσίαση της Έκθεσης, Αλεξάνδρα Βασιλοπούλου, φιλόλογος, Μαρίνα Μαραβελάκη, χαράκτρια, Ελπίδα Πανονίδου, ζωγράφος, εκπαιδευτικοί Καλλιτεχνικού Γυμνασίου Γέρακα
«Λέτε να υπάρχει ελπίδα;», Στέφανος Μακρής, μαθητής Γ΄ τάξης Καλλιτεχνικού Γυμνασίου Γέρακα
18:45 – 19:00
Χορωδία Καλλιτεχνικού Γυμνασίου Γέρακα
Διδασκαλία τραγουδιών: Μαρία Χατζή, μουσικός Καλλιτεχνικού Γυμνασίου Γέρακα
1. «Imagine», John Lennon- κίνηση: Σίσσυ Καζλάρη, καθηγήτρια χορού Καλλιτεχνικού Γυμνασίου Γέρακα
2. «Άσμα ασμάτων», Μίκης Θεοδωράκης
Προβολή ερασιτεχνικής βιντεοταινίας (8΄) του Γιώργου Χριστοδούλου, μαθητή της Γ΄ τάξης Καλλιτεχνικού Γυμνασίου Γέρακα, με θέμα: «Το Καλλιτεχνικό Γυμνάσιο Γέρακα-ένα φυτώριο αντιρατσιστικών συνειδήσεων»
Πέμπτη 13 Μαρτίου 2008
Τετάρτη 12 Μαρτίου 2008
Σάββατο 8 Μαρτίου 2008
Μασκαράς
Μασκαράς Κύριες σημασίες:α) O μετημφιεσμένος των απόκρεω, ο προσωπιδοφόρος.Κατά τον Στ. Κυριακίδη προέρχεται από το βενετ. mascara, που ετυμολογείται από το μεσαιωνικό λατινικό masca. β) αναιδής, ανήθικος, κακοήθης.Σ' αυτή τη σημασία κατά Στ. Κυριακίδη η λέξη προέρχεται από το τουρκ. maskara και αυτό από το αραβ. maschara.
Πέμπτη 6 Μαρτίου 2008
Amando el mar a distancia
Tercera Capitana
mujer y mar
Como a todos los niños a quienes les gusta pasar su tiempo libre cerca del mar jugando con la arena y las olas, a mí también me gustaba ir al mar.
No puedo definir exactamente cuando empecé a pensar en los viajes como medio de vida. Cuando veía barcos me emocionaba y muchos sueños de viajes distintos venían a mi mente. Cada vez que leía algún texto marino me imaginaba que era yo quien escalaba las cuerdas. Más tarde conocí la poesía de Nicos Cavadías y mi mente evocaba imágenes de la vida marina. Mis sueños y mi amor por el mar tomaron vida cuando me di cuenta que en el mar podía conseguir mi independencia y convertir mis sueños en realidad. No se me había ocurrido, en ese momento, que intentaba invadir un terreno masculino; lo que a mí me interesaba era subir a un barco y ver hasta dónde llega el horizonte.
Pronto el romanticismo cambió con la realidad cruda, ya que no conseguía encontrar un barco para hacer de aprendiz como cadete. Los que quisieron ayudar fueron pocos. La mayoría al ver una mujer buscando trabajo de marino, pensaban que estaba disponible para todo menos para trabajar.
Finalmente, gracias a mi insistencia, me embarqué en una tripulación y me di cuenta que la mayoría era gente que no tenía ningún deseo de aceptar a una mujer como compañero de trabajo.
Gracias a Dios, hubo algunos que respetaron mi decisión, me transmitieron sus conocimientos y me aceptaron en la familia marítima. Desafortunadamente en nuestro país las mujeres que trabajan en el mar son muy pocas puesto que este tipo de trabajo en relación con la maternidad no es adecuado.
La maternidad es una razón más por lo que las empresas marítimas no aceptan mujeres. Además la asociación de marineros está constituida por hombres que "no pueden ayudarnos".
De esta manera, las mujeres, tarde o temprano abandonamos este trabajo y nuestros diplomas se convierten en cuadros para las paredes de nuestras casas y empezamos a buscar una carrera diferente, amando el mar a distancia, como amantes "ideales e incompetentes".
mujer y mar
Como a todos los niños a quienes les gusta pasar su tiempo libre cerca del mar jugando con la arena y las olas, a mí también me gustaba ir al mar.
No puedo definir exactamente cuando empecé a pensar en los viajes como medio de vida. Cuando veía barcos me emocionaba y muchos sueños de viajes distintos venían a mi mente. Cada vez que leía algún texto marino me imaginaba que era yo quien escalaba las cuerdas. Más tarde conocí la poesía de Nicos Cavadías y mi mente evocaba imágenes de la vida marina. Mis sueños y mi amor por el mar tomaron vida cuando me di cuenta que en el mar podía conseguir mi independencia y convertir mis sueños en realidad. No se me había ocurrido, en ese momento, que intentaba invadir un terreno masculino; lo que a mí me interesaba era subir a un barco y ver hasta dónde llega el horizonte.
Pronto el romanticismo cambió con la realidad cruda, ya que no conseguía encontrar un barco para hacer de aprendiz como cadete. Los que quisieron ayudar fueron pocos. La mayoría al ver una mujer buscando trabajo de marino, pensaban que estaba disponible para todo menos para trabajar.
Finalmente, gracias a mi insistencia, me embarqué en una tripulación y me di cuenta que la mayoría era gente que no tenía ningún deseo de aceptar a una mujer como compañero de trabajo.
Gracias a Dios, hubo algunos que respetaron mi decisión, me transmitieron sus conocimientos y me aceptaron en la familia marítima. Desafortunadamente en nuestro país las mujeres que trabajan en el mar son muy pocas puesto que este tipo de trabajo en relación con la maternidad no es adecuado.
La maternidad es una razón más por lo que las empresas marítimas no aceptan mujeres. Además la asociación de marineros está constituida por hombres que "no pueden ayudarnos".
De esta manera, las mujeres, tarde o temprano abandonamos este trabajo y nuestros diplomas se convierten en cuadros para las paredes de nuestras casas y empezamos a buscar una carrera diferente, amando el mar a distancia, como amantes "ideales e incompetentes".
Τρίτη 4 Μαρτίου 2008
Alfonsina Y El Mar
Canta :Mercedes Sosa
Composisión: Ariel Ramirez / Felix Luna
Por la blanda arena
Que lame el mar
Su pequeña huella
No vuelve más
Un sendero solo
De pena y silencio llegó
Hasta el agua profunda
Un sendero solo
De penas mudas llegó
Hasta la espuma.
Sabe Dios qué angustia
Te acompañó
Qué dolores viejos
Calló tu voz
Para recostarte
Arrullada en el canto
De las caracolas marinas
La canción que canta
En el fondo oscuro del mar
La caracola.
Te vas Alfonsina
Con tu soledad
¿Qué poemas nuevos
Fuíste a buscar?
Una voz antigüa
De viento y de sal
Te requiebra el alma
Y la está llevando
Y te vas hacia allá
Como en sueños
Dormida, Alfonsina
Vestida de mar.
Cinco sirenitas
Te llevarán
Por caminos de algas
Y de coral
Y fosforescentes
Caballos marinos harán
Una ronda a tu lado
Y los habitantes
Del agua van a jugar
Pronto a tu lado.
Bájame la lámpara
Un poco más
Déjame que duerma
Nodriza, en paz
Y si llama él
No le digas que estoy
Dile que Alfonsina no vuelve
Y si llama él
No le digas nunca que estoy
Di que me he ido.Te vas Alfonsina
Con tu soledad
¿Qué poemas nuevosFueste a buscar?
Una voz antigua
De viento y de sal
Te requiebra el alma
Y la está llevando
Y te vas hacia allá
Como en sueños
Dormida, Alfonsina
Vestida de mar.
Canta :Mercedes Sosa
Composisión: Ariel Ramirez / Felix Luna
Por la blanda arena
Que lame el mar
Su pequeña huella
No vuelve más
Un sendero solo
De pena y silencio llegó
Hasta el agua profunda
Un sendero solo
De penas mudas llegó
Hasta la espuma.
Sabe Dios qué angustia
Te acompañó
Qué dolores viejos
Calló tu voz
Para recostarte
Arrullada en el canto
De las caracolas marinas
La canción que canta
En el fondo oscuro del mar
La caracola.
Te vas Alfonsina
Con tu soledad
¿Qué poemas nuevos
Fuíste a buscar?
Una voz antigüa
De viento y de sal
Te requiebra el alma
Y la está llevando
Y te vas hacia allá
Como en sueños
Dormida, Alfonsina
Vestida de mar.
Cinco sirenitas
Te llevarán
Por caminos de algas
Y de coral
Y fosforescentes
Caballos marinos harán
Una ronda a tu lado
Y los habitantes
Del agua van a jugar
Pronto a tu lado.
Bájame la lámpara
Un poco más
Déjame que duerma
Nodriza, en paz
Y si llama él
No le digas que estoy
Dile que Alfonsina no vuelve
Y si llama él
No le digas nunca que estoy
Di que me he ido.Te vas Alfonsina
Con tu soledad
¿Qué poemas nuevosFueste a buscar?
Una voz antigua
De viento y de sal
Te requiebra el alma
Y la está llevando
Y te vas hacia allá
Como en sueños
Dormida, Alfonsina
Vestida de mar.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)